ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٤٦ - باب نوزدهم در تعريف آداب دعا

هلاكت تو در او است، و تو گمان نجات در او داشته باشى.

قال اللَّه عزّ و جلّ: وَ يَدْعُ الْإِنْسانُ بِالشَّرِّ دُعاءَهُ بِالْخَيْرِ، وَ كانَ الْإِنْسانُ عَجُولًا. (اسراء- ١١)

چنان كه خداوند عالم، كه بس عزيز و بزرگ است، فرموده است كه: مى‌خوانند بعضى از مردمان خدا را مثل خواندن خير و خوبى، از روى تعجيل و شتاب، و نمى‌دانند كه آنچه از خدا مى‌خواهند، از براى ايشان شرّ است، نه خير.

و تفكّر ما ذا تسأل و لما ذا تسأل‌

شرط سوم- آن است كه فكر كنى با خود كه آنچه طلب مى‌كنى از خداى تعالى، مشروع است يا نه؟ و بعد از آنكه مشروع است، فكر كن كه آيا از جهت مشروع طلب مى‌كنى يا از جهت نامشروع. مثل آنكه هر گاه از او مال مى‌خواهى، با خود تأمّل كن كه مال را از جهت معاش و توسعه عيال مى‌خواهى يا از براى ربط به حكّام و اغراض فاسده.

و الدّعاء استجابة للكلّ منك للحقّ، و تذويب المهجة في مشاهدة الرّبّ، و ترك الاختيار جميعا، و تسليم الامور كلّها ظاهرها و باطنها إلى اللَّه‌

مى‌فرمايد كه: هيچ دعائى به از اين نيست كه اجابت پروردگار خود كنى به آنچه مأمورى و از منهيّات اجتناب كنى، و خون خود در راه او بريزى، و دل خود را در آتش محبّت او بگذارى، و غير او را بالكلّيه از لوح خاطر محو كنى، و تفويض جميع مهمّات خود به او كنى، و از سر ميل و خواهش نفس بگذرى، و گردن تسليم و انقياد كشيده دارى، و «انا فآنا» منتظر فرمان الهى باشى. و في الواقع، نتيجه جميع دعاها و اصل همه آرزوها، وصول به اين مرتبه و تحصيل اين سعادت است. و هر كه به اين مرتبه رسيد و به اين مرتبه واصل شد، حاصل شد او را