ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٤٥ - باب نوزدهم در تعريف آداب دعا

خود مى‌خواهى؟ و از براى چه مى‌خوانى؟

و حقّق عظمة اللَّه و كبرياءه، و عاين بقلبك علمه بما في ضميرك، و اطّلاعه على سرّك، و ما تكنّ فيه من الحقّ و الباطل‌

اين‌ها شرايط دعا است، كه بى‌رعايت اين‌ها، دعا مستجاب نمى‌شود.

اوّل- آنكه پيش از دعا، بايد داعى به خاطر آرد عظمت و بزرگوارى خدا را، و جزم و قطع داشته باشد كه او قادر و توانا است به همه ممكنات، و به مقتضاى حاجت و انجاح مطالب وى. و بعد از آن به اسماى حسنى و صفات عليا، او را ياد كند. مثل آنكه بگويد:

يا اجود من اعطى، و يا خير من سئل، و يا ارحم من استرحم، و يا واحد يا احد يا صمد، يا من لم يلد و لم يولد، و لم يكن له كفوا احد، يا من لم يتّخذ صاحبة و لا ولدا، يا من يفعل ما يشاء و يحكم ما يريد، و يقضى ما احبّ، يا من يحول بين المرء و قلبه، يا من هو بالمنظر الاعلى، يا من ليس كمثله شي‌ء يا سميع يا بصير

و يقين و جزم داشته باشد كه آنچه در خاطر او است، حضرت خداوند عالم به او عالم و دانا است و به اسرار و ضماير او، واقف و مطّلع است. خواه حقّ و خواه باطل.

دوم- آنكه بشناسد و تميز كند راه نجات را از هلاكت و خير را از شرّ فرق كند.

تا نطلبد از خداى آنچه باعث هلاكت او است، به گمان آنكه منجى است و شرّ را به گمان خير بودن. و به اين معنى اشاره كرد كه:

و اعرف طرق نجاتك و هلاكك، كيلا تدعو اللَّه بشي‌ء عسى فيه هلاكك، و أنت تظنّ انّ فيه نجاتك‌

يعنى: بشناس راه نجات خود را از راه هلاك، تا نخوانى خداى را به چيزى كه‌