ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٢٨٠ - باب چهل و سوم در آداب مشى

إلى محذور، و كن متفكّرا في مشيك، و معتبرا بعجائب صنع اللَّه اينما بلغت، و لا تكن مستهزئا و لا متجبّرا في مشيك، و غضّ بصرك عمّا لا يليق بالدّين، و اذكر اللَّه كثيرا

حضرت امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد كه: هر گاه اراده سفر كردى كه به سفر روى، خواه قصير و خواه طويل، اگر از زمره اهل بصيرتى و از جمله صاحبان عقلى و در سلك اهل غفلت، منسلك نيستى، بايد مقدّم دارى بر سفر خود، صحّت و فساد سفر را، و ملاحظه كنى كه اين سفر تو، مباح است يا معصيت، كه مبادا كه سفر معصيت باشد و موجب خسران آخرت باشد. و باز دار نفس خود را در سفر، از ارتكاب خلاف شرع و در راه رفتن بايد از ذكر الهى، غافل نشوى و هميشه به ياد او باشى و به مخلوقات و مصنوعات نظر عبرت كن و تكبّر و تجبّر به خود راه مده و استهزا و سخريّه به كس مكن. و بپوش چشم خود را از هر چه نظر به او لايق نيست و نظر به او ممنوع است به حسب شرع. و هميشه به ياد خدا باش كه غفلت از او، منبع كلّ شرور و منشأ كلّ آفات است.

فانّه قد جاء في الخبر: انّ المواضع الّتى يذكر اللَّه فيها و عليها، تشهد بذلك عند اللَّه يوم القيامة، و تستغفر لهم إلى ان يدخلهم اللَّه الجنّة

در حديث وارد است كه: هر موضعى كه آدميان در بالاى او، يا در او ذكر خدا و عبادت خدا كرده باشند، گواهى مى‌دهد آن زمين از براى آن اشخاص در روز قيامت، كه فلان شخص و فلان شخص در ما، يا در بالاى ما ذكر تو و عبادت تو بجا آوردند و از حضرت بارى براى ايشان طلب آمرزش مى‌كند، تا زمانى كه خداى تعالى ايشان را داخل بهشت گرداند.

و لا تكثر الكلام مع النّاس في الطّريق، فانّ فيه سوء الادب‌

مى‌فرمايد كه: در راه و سفر، حرف بسيار مزن با مردم، چرا كه حرف بسيار،