ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٨٨ - باب بيست و پنجم در آداب عبادت

ديگر نمى‌شدند، و شغل ايشان نبود مگر اصلاح فرضين. يا مشغول بودند به تعقيب و اوراد نمازى كه گزارده بودند، يا مشغول اصلاح فرض ديگر بودند، مثل تجديد وضو و تطهير بدن و لباس و نوافل و غير اين‌ها.

و ترى اهل الزّمان يشتغلون بالفضائل دون الفرائض، كيف يكون جسد بلا روح.

و مى‌بينى اهل اين زمان را كه مى‌كوشند در تحصيل علوم رسمى، و از علومى كه كار آخرت مى‌آيد و مشتمل است بر فرايض و سنن، دست برداشته‌اند، با وجود آنكه علوم دينيّه از بابت روح است و علوم ديگر از بابت جسد، و جسد بى‌روح معلوم است كه اعتبار ندارد، و فايده‌اى بر او مترتّب نمى‌شود جز تضييع عمر.

قال علىّ بن الحسين عليه السّلام: عجبت لطالب فضيلة تارك فريضة، و ليس ذلك إلّا لحرمان معرفة الامر و تعظيمه، و ترك رؤية مننه بما اهلهم لامره و اختاره لهم.

حضرت سجّاد، زين العابدين عليه السّلام مى‌فرمايد كه: عجب دارم من از كسى كه طالب فضيلت باشد و طلب فضيلت كند و اهمّ فضايل را كه فرايض و سنن باشد، ترك كند و در پى تحصيل او نباشد. و به حكم: «من المهد إلى اللّحد»، جميع عمر و اوقات خود را، صرف او نكند. و اختيار مرجوح بر راجح و ايثار مفضول بر فاضل، نيست سبب و علّتش مگر محرومى از شناخت امر الهى، و راه نبردن به حقّ.

و راه حق را سهل گرفتن و از منطوق و مفهوم كريمه: «وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ»، غافل بودن. و معظم نعمتهاى الهى را كه حواسّ ظاهره و باطنه و عقل باشد، به كارى كه از براى او مخلوق هستند، وا نداشتن و كار نفرمودن و از حدود شرع تجاوز نمودن و از منعم حقيقى غافل بودن.