ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٨٦ - باب بيست و پنجم در آداب عبادت

واجبى و سنّتى كه از تو صادر مى‌شود، از غلّ و غشّ خالص باشد و اركان و حدود آن عملها، بلا قصور و فتور از تو صادر شود.

فانّهما الاصل فمن اصابهما و ادّاهما بحقّهما فقد اصاب الكلّ.

پس، به درستى كه هر كه بجا آورد و ادا كرد، فرايض و سنن را آنچنان كه بايد، پس گويا كه بجا آورده است، همه عبادتها را.

فانّ خير العبادات اقربها بالامن و اخلصها من الآفات.

چرا كه بهترين عبادتها، عبادتى است كه نزديكتر باشد به امن و از غشّ و اختلاط خالى‌تر باشد. حاصل آنكه: بهترين عبادتها آن است كه از آفات خارجى، مثل خوف آزار مخالفين، ايمن باشد و از آفات داخلى، مثل قصد ريا و اغراض فاسده، خالص باشد.

و ادومها و ان قلّ.

و نيز بهترين عبادتها، عبادتى است كه دائمى باشد، هر چند كم باشد.

حديث است كه: «من ساوى يوماه فهو مغبون». يعنى: هر كه عمل دو روز او مساوى باشد، او مغبون است و زيانكار است. چه، جاى آنكه عمل روز بعد، كمتر از روز قبل باشد.

فان سلم لك فرضك و سنّتك فانت أنت.

پس، اگر سالم و تمام عمل آوردى فرايض و سنن را، پس تو، توئى و در بندگى معبود خود صادقى.

و احذر ان تطأ بساط ملكك إلّا بالذّلّ و الافتقار و الخشية و التّعظيم.

يعنى: حذر كن از اينكه پا گذارى به بساط پادشاه مالك الملوك كه مسجد باشد، يا همه روى زمين، مگر از روى ذلّت و فروتنى و عجز و انكسار و از روى تعظيم و خوف.