ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٨٧ - باب بيست و پنجم در آداب عبادت

و اخلص حركاتك من الرّياء، و سرّك من القساوة.

يعنى: خالص و منزّه دار همه حركات و سكنات خود را از ريا، و نيز پاك دار دل خود را از قساوت و چرك عصيان.

فانّ النّبىّ صلّى اللَّه عليه و آله قال: المصلّى مناج ربّه، فاستح من المطّلع على سرّك، العالم بنجواك و ما يخفى ضميرك.

چرا كه حضرت خاتم النّبيّين عليه و آله صلوات ربّ العالمين، فرموده است كه:

شخص نمازگزار در وقت نماز، مناجات‌كننده و راز گوينده است با پروردگار خود. پس شرم دار از خداوندى كه بر ظاهر و باطن تو مطّلع است، و به همه حركات و سكنات تو واقف، كه در هنگام مناجات با او و عرض حاجات، زبان تو آلوده باشد به دروغ، و دل، ملوّث باشد به غفلت و قساوت.

و كن بحيث يراك لما اراد منك و دعاك إليه.

و باش در عبادت و بندگى او، به نحوى كه مأمورى و به آن كيفيّت كه از تو طلبيده‌اند.

حديث است كه حضرت سجّاد عليه السّلام در اوقات نمازها، رنگ مبارك او متغيّر مى‌شد و اثر طپش و لرزه در بدن مبارك او هويدا مى‌گشت. سبب اين حالت از او استفسار نمودند، فرمود كه: حضرت بارى در قرآن عزيز فرموده كه: «فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ». يعنى: به ياد آر نماز و ساير عبادات را، آنچنان كه مأمورى. و مى‌ترسم كه آنچه من بجا مى‌آورم، موافق رضاى او نباشد و موافق مأمور به، عمل نياورده باشم. و پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله، مكرّر مى‌فرمود: «شيّبتنى سورة هود».

و كان السّلف لا يزالون من وقت الفرض إلى وقت الفرض في اصلاح الفرضين جميعا.

و بودند در زمانهاى پيش، كسانى كه از وقت نماز تا نماز ديگر، مشغول به كار