ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٠٧ - باب سيزدهم در تعريف شروع به نماز

يعنى: اگر نمازگزار، در وقت تكبير نماز گفتن، به خاطر نگذراند بزرگوارى خداى را به طريقى كه دانستى، در دل او خدشه‌اى از بزرگى او باشد، يا بزرگى غير او را در آن وقت به خاطر گذراند، خداوند عالم در جواب تكبير او مى‌گويد كه:

اى دروغگو، خدعه مى‌كنى به من؟! و فريب من مى‌دهى؟! قسم به بزرگوارى من كه در مكافات اين عمل تو، مبتلا كنم تو را به بلاى چندى، كه آسان‌تر از همه اين باشد كه: محروم كنم تو را از ذكر خود، كه توفيق ذكر من نيابى، نگذارم كه به بساط قرب من نزديك شوى.

و اعلم انّه غير محتاج إلى خدمتك، و هو غنىّ عن عبادتك و دعائك، و انّما دعاك بفضله ليرحمك، و يبعدك عن عقوبته، و يبشّر عليك من بركات حنّانيّته‌

يعنى: بدان، به تحقيق كه خداوند عالم، محتاج نيست به خدمت تو، و او مستغنى است از بندگى تو و دعاى تو. به فضل و كرم خود، تو را خوانده است به عبادت خود، تا به وسيله عبادت، قابليّت رحمت او بهم رسانى، به درجات عاليه بهشت فائز گردى، و از دركات جهنّم خلاصى و از بركات عطوفت او بشارت يابى.

و يهديك إلى سبيل رضاه‌

و برساند تو را به راهى كه، مرضىّ خودش باشد.

و يفتح لك باب مغفرته‌

و بگشايد بر تو، در مغفرت و آمرزش خود را.

فلو خلق اللَّه عزّ و جلّ ضعف ما خلق من العوالم اضعافا مضاعفة على سرمد الابد، لكان عنده سواء كفروا باجمعهم به او وحّدوه‌

يعنى: اگر به سبيل فرض، خداوند عالم، از ابتداى عالم تا انقراض عالم، در هر قطعه‌اى از زمان، به چند برابر آنچه خلق كرده است از اصناف خلايق، ايجاد كند و