ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٣٠٢ - باب چهل و هفتم در باره مدح و ذمّ

بذمّهم، و كذلك المذموم‌

حضرت امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد كه: نمى‌گردد بنده، بنده خالص مگر وقتى كه بگردد به حيثيّتى كه مدح و ذمّ مردم نزد او مساوى باشد، نه از مدح كسى شاد شود و نه از ذمّ كسى دلگير. چرا كه ممدوح خدا به ذمّ مخلوق، مذموم نمى‌شود و مذموم خدا به مدح كسى، ممدوح نمى‌شود. و آنچه مناط اعتبار است، مدح و ذمّ خدا است، نه مدح و ذمّ ديگران.

و لا تفرح بمدح احد

يعنى: شاد مشو به اينكه كسى تو را مدح كند.

فانّه لا يزيد في منزلتك عند اللَّه، و لا يغنيك عن المحكوم لك، و المقدر عليك‌

چرا كه به مدح كسى، زياد نمى‌شود مرتبه تو نزد خداى تعالى و تغيير نمى‌يابد سرنوشت تو از نفع و ضرّ. و به حسب تقدير ازلى از براى هر كس آنچه مقدّر است، به مدح و ذمّ كسى تغيير نمى‌يابد.

و لا تحزن ايضا بذمّ احد، فانّه لا ينقص عنك ذرّة، و لا يحطّ عن درجة خيرك شيئا

يعنى: از ذمّ كسى هم دلگير مشو، چرا كه از ذمّ كسى چيزى از تو كم نمى‌شود و در مرتبه تو از ذمّ او، انحطاط و پستى راه نمى‌يابد.

و اكتف بشهادة اللَّه تعالى لك و عليك‌

يعنى: اكتفا كن و كافى دان شهادت و گواهى «علاّم الغيوب» را به خوبى و بدى تو.

قال اللَّه تعالى: وَ كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً (نساء- ٧٩).