ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٥٢٩ - باب هشتاد و هفتم در يقين

الهالكين الّذين ليس معهم من الحاصل إلّا الدّعاوى الكاذبة، و كلّ مكتسب لا يكون متوكّلا، فلا يستجلب من كسبه إلى نفسه إلّا حراما و شبهة

مى‌فرمايد كه: هر چند خداوند عالم رخصت داده است بندگان خود را از روى عطوفت و مهربانى، به كسب معاش كردن و از براى تحصيل معاش تردّد نمودن، امّا رخصت مشروط است به چند شرط:

يكى- آنكه به سبب تردّد از براى تحصيل معاش، از حدود الهى: از فرايض و سنن باز نماند و ترك ننمايد.

دوم- آنكه از راه توكّل انحراف نورزند و حرص زيادتى بكار نبرند و به قدر كفاف، اكتفا نمايند و اگر اعمال شرايط مذكوره ننمايند، بلا شكّ از جمله هالكين خواهند بود و در سلك منافقين و كاذبين منسلك خواهند گشت، و هر كه در كسب توكّل ندارد، پس به دست نخواهد آورد از كسب مگر حرام و شبهه.

و علامته ان يؤثر ما يحصل من كسبه، و يجوع و ينفق في سبيل الدّين و لا يمسك‌

مى‌فرمايد كه: نشانه كاسب متوكّل آن است كه آنچه از كسب بهم رساند با وجود احتياج و گرسنگى، در راه خدا صرف كند و از براى آخرت ذخيره نمايد و امساك نكند و نگاه ندارد.

و المأذون في الكسب من كان بنفسه متكسّبا، و بقلبه متوكّلا، و ان كثر المال عنده قام فيه كالامين، عالما بأنّ كون ذلك عنده و فوته سواء، ان امسك، امسك للَّه، و ان انفق، انفق فيما امره اللَّه عزّ و جلّ، و يكون منعه و اعطاؤه في اللَّه‌

مى‌فرمايد كه: كسى مرخّص است به كسب كردن و تحصيل معاش كردن كه به‌