ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٣٤٧ - باب پنجاه و پنجم در آداب مواخات

صديقى و مصاحبى كه برادر ايمانى باشد و از عيوب مذكوره برى باشد، ميسّر نيست و در اين زمان غير آنكه كسى بى‌صديق باشد، علاج نه. اگر زمان مترجم را شيخ بزرگوار مى‌ديد، چه مى‌گفت. كه نام صديق هم در ميان نيست، چه جاى مصداقش.

أ لا ترى انّ اوّل كرامة اكرم اللَّه تعالى بها انبياءه عند اظهار دعوتهم تصديق امين او ولىّ، و كذلك من اجلّ ما اكرم اللَّه به اصدقاءه و اولياءه و امناه صحبة انبيائه، و هو دليل على ان، ما في الدّارين نعمة احلى و اطيب و ازكى من الصّحبة في اللَّه، و المواخاة لوجهه‌

مى‌فرمايد كه: آيا نمى‌بينى كه اوّل كرامت و عزّتى كه كرامت فرمود، كريم على الاطلاق، به پيغمبران خود، وجود اصدقا و اوليا بود، كه ايشان در وقت اظهار نبوّت انبيا و وصايت اوصيا، پيش از همه، تصديق انبيا و اوصيا كردند و باعث رونق و رواج نبوّت و وصايت شدند. و همچنين عظيم‌ترين نعمتى كه كرامت فرمود جناب عزّت به اصدقا و اوليا و امنا، صحبت پيغمبران بود و اين هر دو، دليلى‌اند واضح و برهانى‌اند قاطع، بر اينكه نيست در دنيا و آخرت نعمتى شيرين‌تر و خوش‌تر از صحبت في اللَّه و برادرى با برادران مؤمن، در راه خدا.