ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٦٨ - باب بيست و دوم در آداب حج

و تلبيات كه مى‌گوئى، قصد كن به دل خود، اجابت پروردگار عالم را در جميع اوامر و نواهى. گويا به اين تلبيات عرض مى‌كنى، به پروردگار خود كه: خداوندا، چنان كه خواندى مرا به بيت شرف خود و بجا آوردن مناسك حجّ، من نيز اجابت تو نمودم و از براى محض تحصيل رضاى تو، گردن اطاعت به او نهادم، اطاعت كردنى از روى صدق و خلوص اعتقاد، و به لطف تو متشبّث و متمسّكم و مدد از تو مى‌خواهم.

و طف بقلبك مع الملائكة حول العرش، كطوافك مع المسلمين بنفسك حول البيت‌

و در حالى كه طواف مى‌كنى در حول كعبه مقدّسه، به خاطر بگذران طوف كردن حول عرش را با ملائكه مقرّبين، و از اين اشاره غافل مباش.

و هرول هرولة من هواك، و تبرّيا من جميع حولك و قوّتك‌

و در وقت هروله كردن در ميان صفا و مروه، قصد كن دور شدن از خواهشهاى نفسانى را، و برى بودن از حول و قوّت خود را. يعنى: كه به مدد و يارى جناب عزّت، و به حول و قوّت او، گذشتم از همه خواهشهاى نفسانى، و دورى نمودم از همه اغواهاى شيطانى.

فاخرج من غفلتك و زلاّتك بخروجك إلى منى، و لا تتمنّ ما لا يحلّ لك و لا تستحقّه‌

و در وقت رفتن به منى، قصد كن بيرون رفتن از نافرمانى را، و رو آوردن به طاعت و فرمانبردارى او را. و آرزو مكن چيزى را كه به تو حلال نباشد و تو مستحقّ آن نباشى.

و اعترف بالخطايا بعرفات، و جدّد عهدك عند اللَّه بوحدانيّته‌

و اعتراف كن به گناهان خود در عرفات، و تازه كن عهد خود را به خداى خود،