ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٦٧ - باب بيست و دوم در آداب حج

اگر از اين مقام به مصادقت گرايد، سه چيز ديگر واجب شود: قبول اعتذار، و مكاشفت ناكردن اسرار، و معاونت به مال و بدن، در جلب مسارّ و دفع مضارّ. و اگر از اين مقام به پايه اخوّت رسد، سه چيز ديگر لازم گردد: در تصرّف اموال، دوئى از ميانه برداشتن، و در زلّات، به عذر محتاج نبودن، و در مؤانست، از شوائب كدورت مصون داشتن.

و نيز مى‌فرمايد كه: در هر سفر، خصوص سفر حجّ، به قدر مقدور رعايت اوقات كن، كه تا وظايف طاعت از واجبات و سنن از وقت نگذرد و آداب مستحسنه فوت نشود. و اگر از رفيق يا غير، به تو مكروهى رسد، به خود گوارا كن و سخت مگير. و در همه حال به صبر و شكر باش. و با همه از روى مهربانى و شفقت، سر كن. و در همه اوقات به قدر امكان، به بذل توشه و ساير ما يحتاج، به ارباب حاجت از خود دريغ مدار.

ثمّ اغسل بماء التّوبة الخالصة ذنوبك، و البس كسوة الصّدق و الصّفاء، و الخضوع و الخشوع‌

و در غسل احرام، گناهان خود را از خرد و بزرگ به خاطر آر، و از همه توبه كن و نادم و پشيمان باش. و به آب توبه و انابه، آنها را شست و شو ده، و بپوش لباس صدق و صفا و خشوع و خضوع. يعنى: چون رخت دوخته از بدن بيرون مى‌كنى و احرامى مى‌پوشى، قصد كن كه: لباس شرور و فتنه و دروغ و مخالفت را از خود دور مى‌كنم، لباس دوستى و اطاعت و راستى مى‌پوشم.

و احرم من كلّ شي‌ء يمنعك عن ذكر اللَّه، و يحجبك عن طاعته‌

و احرام حجّ كه مى‌بندى، قصد كن حرام كردن هر چيزى را كه مانع است از ذكر حقّ «جلّ و علا»، و حاجب است از اطاعت و بندگى او.

و لبّ بمعنى اجابة صافية زاكية للَّه عزّ و جلّ في دعوتك له، متمسّكا بعروته الوثقى.