ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٥٩٥ - باب نود و هفتم در باره دوستى كننده در راه خدا

را ملازمت نكند و داغ خدمت ايشان بر جبين احوال خود نكشد كه او را خير كثير داده‌اند و آنان را متاع قليل.

وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ. (بقره- ٢٦٩)

و پند پذير نمى‌شوند به آنچه مذكور شد از آيات روشن و موعظه‌هاى حسن، مگر صاحبان عقل خالص از متابعت هوا و هوس. چنان كه مى‌فرمايد كه:

اى لا يعلم ما اودعت و هيّأت في الحكمة إلّا من استخلصته لنفسى، و خصصته بها

يعنى: نمى‌داند و راه نمى‌برد به كمالات و فوايد قرآن كه حكيم على الاطلاق در او وديعه گذاشته است و مهيّا نموده، مگر آنان كه اختصاص يافته‌اند به توفيق الهى به پاكى نفس، و نيست در نفس ايشان غير محبّت الهى و قرب به جناب او.

و الحكمة هي النّجاة

مى‌فرمايد كه: حكمت علمى است كه نجات دهنده است آدمى را از سخط و غضب الهى. و در بعضى از نسخه‌ها بجاى «النّجاة»، «الكتاب» است و بنا بر اين نسخه مراد از حكمت قرآن عزيز است، چنان كه بيشتر مذكور شد.

و صفة الحكيم الثّبات عند اوائل الامور، و الوقوف عند عواقبها، و هو هادى خلق اللَّه إلى اللَّه تعالى‌

مى‌فرمايد كه: صفت حكيم آن است كه هر گاه امرى و حادثه‌اى به او رو دهد، در اوّل، تزلزل و اضطراب بهم نرساند، و در عاقبت به هر چه رو دهد راضى باشد، و شكر الهى بجا آرد، و هدايت و راهنمائى مردم كند، و ايشان را به جانب خدا خواند.

قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله‌: لأن يهدى اللَّه على يديك عبدا من عباده، خير لك ممّا طلعت عليه الشّمس من مشارقها إلى مغاربها.