ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٢٦

ا لا ترى انّ العبد إذا ذكر اللَّه تعالى بالتّعظيم خالصا، ارتفع كلّ حجاب بينه و بين اللَّه من قبل ذلك‌

يعنى: آيا نمى‌بينى كه بنده مؤمن هر گاه، ذكر كند خدا را و عظمت و بزرگوارى او را به خاطر گذراند، برداشته مى‌شود ميان او و نظر رحمت الهى، هر حاجبى كه بوده است پيش از ذكر، و فايده برداشتن پرده، جهت آن است كه ملائكه ببينند مثال او را در آن حال و از براى آن مؤمن، آمرزش خواهند. چنان كه در تفسير و تاويل:

«يا من اظهر الجميل و ستر القبيح».

از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه آن حضرت فرمود كه: هر مؤمنى را مثالى در عرش هست كه هر گاه مشغول مى‌شود آن مؤمن به عبادتى، آن مثال نيز به مثل آن عبادت قيام مى‌نمايد، و چون ملائكه آن مثال را در آن حال مى‌بينند، طلب رحمت و آمرزش به جهت آن مؤمن مى‌كنند، چون مشغول مى‌شود به معصيتى، حق سبحانه و تعالى پرده‌اى بر آن مثال مى‌اندازد، تا ملائكه بر آن معصيت مطّلع نگردند.

و اذا انقاد القلب لمورد قضاء اللَّه بشرط الرّضاء عنه، كيف لا ينفتح القلب بالسّرور و الرّوح و الرّاحة

يعنى: هر گاه اطاعت كرد بنده مؤمن خداوند عالم را، و بر حوادث و واردات غيبى گردن نهاد و تسليم نمود، بر قضاهاى الهى راضى و شاكر شد، چون منفتح نشود بر دل او سرور و خوشحالى؟! و گشوده نشود بر او ابواب روح و راحت؟! يعنى: البتّة منفتح مى‌شود و گشوده مى‌شود، و البتّة به مقتضاى «لكلّ عسر يسر و لكلّ ضيق سعة»، همه آزار و زحمت و تنگى او، به راحت و خوشحالى و وسعت مبدّل خواهد شد، از براى ثالث كه خفض قلب است مى‌فرمايد كه:

و اذا اشتغل قلبه بشي‌ء من اسباب الدّنيا، كيف تجده اذا ذكر اللَّه بعد ذلك منخفضا مظلما، كبيت خراب خاو ليس فيه عمارة و لا مونس‌

يعنى: هر گاه مشغول شد دل عارف، به شغلى از شغلهاى دنيا و بعد از آن مشغول‌