ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١١٤ - باب چهاردهم در تعريف آداب قرائت قرآن

نهم- كبر، و آن را به قوّت بازوى تواضع، مسدود بايد ساخت. و به حكم: إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ‌ (حجرات- ١٣)، بزرگى و كرامت را، در تقوى بايد دانست.

دهم- آمد و شد او از راه طمع است، پس دست طمع از خلق، كوتاه بايد ساخت و روى همّت بر خزانه كرم نامتناهى الهى بايد آورد، و آيت عالى رايت:

وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ‌ (طلاق- ٣، ٢)، را بدرقه راه و اعتماد كار خود ساخت.

حاصل آنكه: از براى اهل هوش و بصيرت، چه در وقت قرائت قرآن و چه در غير وقت قرائت، سدّ راههاى مداخل آن غاوى مغوى، به تذكار آيات قرآنى و مواعظ سبحانى با توفيق ربّانى، سهل است.

و اذا تفرّغ نفسه من الاسباب، تجرّد قلبه للقراءة، فلا يعترضه عارض فيحرمه بركة نور القران و فوائده‌

مى‌فرمايد كه: فايده فراغ خاطر در وقت تلاوت قرآن، آن است كه هر گاه فارغ باشد دل قارى از اسباب تشويش خاطر، خاطر او متوجّه تلاوت مى‌شود، و از عروض چيزهائى كه مانع ادراك بركت نور قرآن و محرومى از آن است، ايمن مى‌شود. مى‌داند كه چه مى‌خواند و چه مى‌گويد، و با كه متكلّم است. و اگر تلاوتش به محض تحريك لسان باشد و با ياد دنيا و شغل به دنيا، قرآن خواند، هر آينه از منافع تلاوت، ممنوع و از ادراك نور قرآن، محروم خواهد بود.

و اذا اتّخذ مجلسا خاليا، و اعتزل الخلق بعد ان اتى بالخصلتين الاوّلتين، استانس روحه و سرّه باللَّه عزّ و جلّ، و وجد حلاوة مخاطبات اللَّه عزّ و جلّ عباده الصّالحين، و علم لطفه بهم، و مقام اختصاصه لهم، بفنون كراماته و بدائع اشاراته‌

و هر گاه به دست آورد قارى از براى تلاوت قرآن جاى خالى، و بتواند از خلق‌