ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ١٠٩ - باب سيزدهم در تعريف شروع به نماز

احدى شود. امّا هر گاه مقصود از ايجاد، استكمال غير باشد و استكمال كمال باشد، محذور ندارد.

بايد دانست كه بنا بر توجيه ثانى، لازم است كه اضافه اوّل، اضافه صفت باشد بر موصوف، و مراد از اضافه، موصوف باشد نه صفت. هر چند خالى از بعد نيست، چرا كه كلام در عبادت است نه در عابد، هر چند قابل توجيه است. به هر تقدير توجيه اوّل، اولى و اسلم است. و ظهور كرم و قدرت را، بنا بر توجيه اوّل، بايد حمل كرد به آخرت، و به دنيا هم ممكن است، به اعتبار خبر دادن مخبر صادق، به توجيه ثانى، محمول است به دنيا چنان كه معلوم است.

فاجعل الحياء رداء، و العجز ازارا، و ادخل تحت سرّ سلطان اللَّه تغنم فوائد ربوبيّته، مستعينا به و مستغيثا إليه‌

پس، بگردان حيا را رداى خود، و اظهار عجز و تقصير را، لباس خود. يعنى:

هميشه ملازم حيا باش و از اظهار عجز و تقصير، كه شعار و دثار عرفا و دوستان الهى است، فارغ مباش، كه اگر در اتيان اوامر، قصورى راه يابد، و «كما ينبغى» به عمل نيايد، في الجمله عذر داشته باشى. و داخل كن خود را در تحت سرّ سلطنت الهى. يعنى: ملتجى شو به اسرار و الطاف صمدى، و خود را در حفظ و حمايت او كش، تا از شرور و مكايد ديو لعين شيطان، نجات يابى، و از فوايد موائد الهى، غنيمتهاى گوناگون به دست آرى، مدد و يارى ازو خواه و به او استغاثه كن، كه فريادرس مستغيثان و چاره ساز بيچارگان او است.