ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٤٢١ - باب شصت و هفتم در بيان حقّ و باطل

بردن به حقايق يقين، و عالم شدن به احكام شرع مبين، و تسليم كردن و گردن نهادن به آنچه حكيم على الاطلاق به تو عنايت فرموده. گوش مكن به اختلاف مخالفين و نظر به گفته و كرده ايشان مكن كه مبادا باعث انحراف تو شود از حقّ، و ميل كردن تو شود به باطل.

و قد اجمعت الامّة المختارة بأنّ اللَّه تعالى واحد ليس كمثله شي‌ء، و انّه عدل في حكمه، يفعل ما يشاء و يحكم ما يريد، و لا يقال له في شي‌ء من صنعه: لم، و لا كان و لا يكون شي‌ء إلّا بمشيّته، و أنّه قادر على ما يشاء، و صادق في وعده و وعيده، و انّ القرآن كلامه، و انّه مخلوق، و انّه كان قبل الكون و المكان و الزّمان، و انّ احداث الكون و فناءه عنده سواء، ما ازداد باحداثه علما، و لا ينقص بفنائه ملكه، عزّ سلطانه و جلّ سبحانه، فمن اورد عليك ما ينقض هذا الاصل فلا تقبله، و جرّد باطنك لذلك، ترى بركاته عن قريب، و تفوز مع الفائزين‌

مى‌فرمايد كه: اتّفاق و اجماع كرده‌اند كلّ امّت برگزيده پيغمبر ما صلّى اللَّه عليه و آله، بر آنكه واجب است بر هر مكلّف و لازم است بر هر شيعه، اعتقاد كردن و اذعان نمودن بر آنكه خداوند عالم، واحد و يگانه است و شريك و انباز ندارد و به هيچ چيز مانند و شبيه نيست. چنان كه فرموده: لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ (شورى- ١١).

و باز اعتقاد كردن كه او عادل است و ظلم به او روا نيست و هر چه كرده است و مى‌كند، عين حكمت و مصلحت است.

و نيز اعتقاد كردن كه او قادر و توانا است و حكمش به هر چه اراده كند نافذست و عجز و قصور به او راه ندارد.

و ديگر اعتقاد كردن كه هر چه در عالم امكان، از ممكن غيب به حيّز وجود و ظهور مى‌آيد، به مشيّت و اراده الهى است كه:

«ما شاء اللَّه كان و ما لم يشأ لم يكن».