پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٧ - ٤ خير و شر در قرآن مجيد

واژه شر كه نقطه مقابل خير است به معناى بلا و مصيبت، عذاب، انواع ناراحتى‌ها و شدائد و هرگونه فساد و وسوسه آمده است.

نكته ديگرى كه توجّه به آن لازم است اين‌كه قرآن در آيه ٢ سوره فلق شر را از مخلوقات خدا مى‌شمرد و مى‌گويد: مِنْ شرِّ مَا خَلَقَ‌ (به خدا پناه مى‌برم از شر آنچه آفريده است).

در اينجا دو سؤال پيش مى‌آيد: نخست اين‌كه اين تعبير چگونه با عدمى بودن شرور سازگار است؟

ديگر اين‌كه: قرآن در آيه ديگر مى‌گويد: الَّذى احْسَنَ كُلَّ شَى‌ءٍ خَلَقَهُ‌: «كسى همان كه هرچه را آفريد، نيكو آفريد). [١] اين دو آيه چگونه با يكديگر سازگار است؟ و به تعبير ديگر از آيه دوم به خوبى استفاده مى‌شود كه هرچيز كه نام شى‌ء بر آن اطلاق مى‌شود و مخلوق خدا است نيكو مى‌باشد، در حالى كه آيه اول مى‌گويد: از شر مخلوقات به خدا پناه ببر.

در پاسخ سؤال اول بايد گفت: آيه فوق هيچ مخلوقى را شر نمى‌شمرد بلكه مى‌گويد بعضى از مخلوقات ممكن است سبب شر شوند، يعنى كمالى را معدوم كنند، حقى را از بين ببرند، نظمى را بر هم زنند، بنابراين شر همان مفهوم عدمى خود را دارد كه گاه از سوى انسان‌هاى منحرف يا شياطين تحقق مى‌يابد (دقّت كنيد)

اين احتمال نيز وجود دارد كه اينجا اشاره به شرور نسبى باشد نه شر مطلق يا شر

[١]. سوره سجده، آيه ٧.