پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٨ - ٥ عدل در روايات اسلامى

آن سرچشمه مى‌گيرد داده شده است به طورى كه از مجموع آنها روشن مى‌شود كه مسأله عدل الهى مطلبى بوده كه همه به آن اذعان داشته‌اند و از فطريات و ضروريات وجدان انسان‌ها محسوب مى‌شود.

١. اميرمؤمنان على عليه السلام در نهج‌البلاغه مى‌فرمايد: «ارْتَفَعَ عَنْ ظُلْمِ عِبادِهِ، وَ قامَ بِالْقِسْطِ فى خَلْقِهِ، وَ عَدَلَ عَلَيْهِمْ فى حُكْمِهِ»: «برتر از آن است كه بر بندگانش ظلم كند، و در ميان بندگانش قيام به قسط و عدل نموده، و در حكمش عدالت را نسبت به آنها مراعات كرده است». [١]

٢. در جاى ديگر مى‌فرمايد: «وَ اشْهَدُ انَّهُ عَدْلٌ عَدْلٌ وَ حَكَمٌ فَصْلٌ»: «گواهى مى‌دهم كه او عادل است عادل و داورى است پايان دهنده خصومتها». [٢]

٣. و نيز مى‌فرمايد: «الَّذى عَظُمَ حِلْمُهُ فَعَفَى، وَ عَدَلَ فى كُلِّ ما قَضى‌»: «آن خدائى كه علمش عظيم است و لذا عفو مى‌كند و در تمام فرمان‌هايش عدالت را رعايت فرموده». [٣]

٤. در حديث معروفى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: «بِالْعَدْلِ قامَتِ السَّمواتُ وَ الْارضُ»: «تمام آسمان‌ها و زمين با عدالت برپا است». [٤]

روشن است كه عدالت در اينجا به معناى وسيع كلمه يعنى قرار دادن هر چيزى در جاى خود به كار رفته است كه هم عدالت درباره بندگان را شامل مى‌شود و هم عدالت و نظم را در مجموعه جهان هستى.

[١]. نهج‌البلاغه، خطبه ١٨٥.

[٢]. نهج البلاغه، خطبه ٢١٤.

[٣]. نهج البلاغه، خطبه ١٩١.

[٤]. تفسير صافى ذيل آيه ٩ سوره الرحمن.