پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٥ - علم نامحدود خداوند

و حكيم است».

١٠. «آگاهى از (زمان قيام) قيامت مخصوص خداست، و او باران را نازل مى كند، (و از نزول دقيق آن آگاه است) و آنچه را كه در رحمهاى (مادران) است مى داند، و هيچ كس نمى داندفردا چه به دست مى آورد، و هيچ كس نمى داند در چه سرزمينى مى ميرد؟ به يقين خداوند (نسبت به همه اين امور) دانا و آگاه است».

١١. «و پروردگارت آنچه را در سينه هايشان پنهان مى دارند و آنچه را آشكار مى كنند (بخوبى) مى داند.- و هيچ موجود پنهانى در آسمان و زمين نيست مگر اين كه در كتاب مبين (و علم بى پايان پروردگار) ثبت است».

١٢. «ما انسان را آفريديم و وسوسه هاى نفس او را مى دانيم، و ما به او از رگ قلبش نزديكتريم».

شرح مفردات:

عِلْم در اصل به معناى درك حقيقت چيزى است، و آن بر دو گونه است، درك ذات شى‌ء، و درك صفات شى‌ء، اوّل متعدى به يك مفعول مى‌شود (مثلًا مى‌گويند «عَلِمْتُهُ» يعنى من آن را دانستم و درك كردم) و دومى متعدى به دو مفعول مى‌شود، قرآن مى‌فرمايد: فَانْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِناتٍ‌: «اگر آنان را مؤمن يافتيد». [١]

از سوى ديگر، علم بر دو گونه است، گاهى جنبه نظرى دارد، و آن مربوط به‌

[١]. سوره ممتحنه، آيه ١٠.