پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٠ - ٣ مصائبى كه مجازات الهى است

دردناك تلقى شود.

صفحات تاريخ مملو است از شرح حال كسانى كه به هنگام قدرت مرتكب جنايات هولناكى شدند و سرانجام با مجازات‌هاى دردناك و مصائب دلخراشى جان دادند كه شرح آنها در يك كتاب و چند كتاب هم نمى‌گنجد.

در زندگانى روزمرّه خود نيز غالباً نمونه‌هايى از اين مسأله را با چشم خود ديده‌ايم، به گونه‌اى كه در وجود اين رابطه و پيوند به طور اجمال نمى‌توانيم ترديد كنيم.

قرآن مجيد نيز علاوه بر اشاره به اين مسأله به عنوان يك اصل كلى، انگشت روى موارد خاصى نيز گذارده است، و اقوامى را نشان مى‌دهد كه به عنوان مجازات گرفتار دردناكترين بلاها شده‌اند كه ذيلًا به نمونه‌هايى از هر دو قسمت اشاره مى‌شود:

١. وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كَانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُوا يَصْنَعُونَ‌: «خداوند (براى آنان كه كفران نعمت مى كنند،) مثلى زده است: سرزمينى كه امن و آرام بود؛ و همواره روزيش از هر جا مى رسيد؛ امّا نعمتهاى خدا را ناسپاسى كردند؛ و خداوند بخاطر اعمالى كه انجام مى دادند، لباس گرسنگى و ترس را بر آنها پوشانيد». [١]

اين ماجرا خواه اشاره به سرگذشت گروهى از بنى‌اسرائيل باشد، يا قوم سبأ، يا

[١]. سوره نحل، آيه ١١٢.