پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٢ - خدا به هيچكس ستم نمىكند

مى‌پنداشتند و معتقد بودند اگر گناهى در روز كنند خدا آنها را در شب مى‌بخشد! و اگر در شب مرتكب گناهى شوند به هنگام روز بخشوده خواهند شد! و يا نصارى كه امتيازات مشابهى براى خود قائل بودند (در شأن نزول اين آيه بسيارى از مفسّران اشاره به ادعاهاى بلند پروازانه اين دو گروه كرده‌اند).

قرآن مى‌فرمايد: (اين خود ستائى‌ها كه از تعصب و خودپسندى و غرور ناشى مى‌شود بى ارزش است، ارزش از آن ستايشى است كه خداوند از كسى كند) «خدا هر كس را بخواهد (و شايسته بداند)، ستايش مى كند؛ و كمترين ستمى به آنها نخواهد شد» بَلِ اللَّهُ بُزَكِّى مَنْ يَشاءُ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا.

آرى آگاهى او از تمامى وجود انسان، ظاهر و باطن، خلق و خوى، اعمال پنهانى و آشكار، سبب مى‌شود كه اگر كسى را بستايد نه كمتر از حد باشد و نه بيش از حد، در حالى كه ستودن ديگران هم آميخته با جهل در ابعاد مختلف است و هم توأم با انواع حبّ و بغض‌ها و غرور و غفلت‌ها.

به اين ترتيب در اين آيه فقط سخن از ظلم و ستم و تجاوز از حد در مورد ستودن اشخاص از سوى خداوند است، ولى اين احتمال نيز داده شده كه اين جمله ناظر به گناه بزرگى است كه خودستايان به خاطر خود بزرگ‌بينى مرتكب مى‌شدند، چرا كه خود را تافته جدا بافته‌اى مى‌دانستند كه مورد هرگونه اكرام الهى هستند.

قرآن مى‌فرمايد: اين سخن مجازات سنگينى دارد ولى در آن ظلم نيست.

امّا تفسير اول مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.