پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٥ - ٣ معناى حضور خدا در همهجا

امام فرمود: «ذلِكَ فى عِلْمِهِ وَ احاطَتِهِ وَ قُدْرَتِهِ سَواءٌ، وَ لكِنَّهُ عَزَّوَجَلَّ امَرَ اوْليائهَ وَ عِبادَهُ بِرَفْعِ ايْدِيْهِمْ الَى السَّماءِ نَحَو الْعَرْشِ، لِانَّهُ جَعَلَهُ مَعْدِنَ الرِّزْقِ، فَثَبَّتْنا ما ثَبَّتَهُ الْقُرْآنُ وَ الْاخْبارُ عَنِ الرَّسُوْلِ صلى الله عليه و آله حِيْنَ قالَ: ارْفَعُوا ايْدِيَكُمْ الَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ، وَ هذا يَجْمَعُ عَلَيْهِ فِرَقُ الْامُّةِ كُلِّها»: «اين موضوع، در علم و احاطه و قدرت خدا يكسان است (و هيچ تفاوتى نمى‌كند، ولى خداوند متعال دوستان و بندگانش را دستور داده كه دست‌هاى خود را به سوى آسمان، به طرف عرش، بردارند، چرا كه معدن رزق آنجا است، ما آنچه را قرآن و اخبار رسول خدا صلى الله عليه و آله اثبات كرده است، تثبيت مى‌كنيم، آنجا كه فرمود: دست‌هاى خود را به سوى خداوند متعال برداريد، و اين سخنى است كه تمام امّت بر آن اتفاق نظر دارند». [١]

در حديث ديگرى از امام اميرالمؤمنين على عليه السلام در كتاب خصال آمده است:

«اذا فِرَغَ احَدُكُمْ مِنْ الصَّلوةِ فَلْيَرْفَعْ يَدَيْهِ الَى السَّماءِ، وَ لِيَنصَبَّ فى الدُّعاء»: «هنگامى كه يكى از شما نماز را پايان مى‌دهد دست به سوى آسمان بردارد و مشغول دعا شود».

مردى عرض كرد: اى اميرمؤمنان! مگر خداوند همه‌جا نيست؟

فرمود: آرى همه‌جا هست.

عرض كرد: پس چرا بندگان دست به آسمان بر مى‌دارند؟

فرمود: آيا (در قرآن) نخوانده‌اى: وَ فى السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوْعَدُوْنَ‌: [٢] «و

[١]. بحارالانوار، جلد ٣، صفحه ٣٣٠- توحيد صدق، صفحه ٢٤٨، حديث ١، باب ٣٦ «باب الرد على الثنوية و الزنادقه».

[٢]. سوره ذاريات، آيه ٢٢.