پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٠ - اى موسى عليه السلام خدا را به ما نشان ده!

گنگ و نامفهوم بيهوده است.

ثالثاً- اين‌كه آيه مى‌فرمايد: چشم‌ها او را نمى‌بيند، يعنى هيچ چشمى توانائى ديدن او را ندارد، و به اصطلاح از قبيل عموم افرادى است، و نظير اين تعبير در سخنان روزمره فراوان است مى‌گوئيم، دست‌ها به دامن او نمى‌رسد، يا انسان‌ها قدر او را نمى‌دانند، يعنى هيچ دستى و هيچ انسانى.

چنانكه در بعضى از دعاها آمده است: «كَلَّتِ الْالْسُنُ عَنْ غايَةِ صِفَتِهِ وَ الْعُقُوْلُ عَنْ كُنْهِ مَعْرِفَتِهِ»: «زبان‌ها از نهايت توصيف خداوند ناتوان‌اند، و عقل‌ها از كنه معرفتش عاجزاند». [١]

در نهج‌البلاغه نيز مى‌خوانيم: «وَاعْجَزَ الأَلْسُنَ عَنْ تَلْخِيصِ صِفَتِهِ»: «زبان‌ها را از بيان اوصفا خالص خود ناتوان ساخته». [٢]

كوتاه سخن اين‌كه دلالت آيه بر عدم امكان رؤيت خداوند به وسيله چشم كاملًا آشكار است و با هيچ سفسطه‌اى نمى‌توان آن را دليل برعكس اين مطلب دانست.

اى موسى عليه السلام خدا را به ما نشان ده!

دومين آيه ناظر به داستان معروف بنى‌اسرائيل است كه با اصرار تمام از موسى عليه السلام خواستند خدا را به آنها نشان دهد و موسى عليه السلام به فرمان خدا آنها را به‌

[١]. ملحقات صحيفه سجاديه دعاى روز دوشنبه.

[٢]. نهج‌البلاغه، خطبه ١٦٥.