پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٥ - وحى آسمانى به مشيّت او است

كه در مفهوم مشيّت بيشتر جنبه تكوين افتاده است).

مى‌فرمايد: «و امكان ندارد خدا با هيچ انسانى سخن بگويد، مگر از راه وحى يا از پشت حجابى (همچون ايجاد صوت)، يا رسولى (فرشته‌اى) مى فرستد و به فرمان خود آنچه را بخواهد وحى مى كند؛ چرا كه او بلند مقام و حكيم است» وَ ما كانَ لِبَشَرٍ انْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ الَّا وَحْياً اوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ اوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوِحىَ بِاءِذنِهِ مايَشاءُ.

«چرا كه او بلند مقام و حكيم است»: (انَّهُ عَلِىٌّ حَكيْمٌ).

از يك‌سو به مقتضاى علوش بالاتر از آن است كه ديده شود، يا با زبان سخن بگويد؛ و از سوى ديگر به مقتضاى حكمتش، پيامبران را براى هدايت خلق مى‌فرستد و از طرق سه‌گانه فوق با آن رابطه برقرار مى‌سازد.

از مجموع آيات فوق چنين استفاده مى‌شود كه اراده خداوند در عالم تكوين و تشريع به تمام آنچه ممكن است، و مصلحت و حكم ايجاب مى‌كند تعلّق مى‌گيرد.

انسان نيز اگر اراده و اختيارى دارد آن هم به اراده پروردگار است.

هيچ مانعى بر سر راه اراده او وجود ندارد، و مشيّت او از ايجاد اشياء جدا نيست؛ سرنوشت همه ما به سدت او است و سود و خير و سعادت از وجود او سرچشمه مى‌گيرد؛ عظمت حوادث، با اتكاى به اراده و مشيّت او، ما را ناتوان نمى‌سازد، و حجم مشكلات نبايد ما را به زانو در آورد.