پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٦ - دستور جدائى نيز مطابق حكمت است

گسترده، و حكيم است»: وَإِنْ يَتَفَرَّقَا يُغْنِ اللَّهُ كُلّاً مِنْ سَعَتِهِ وَكَانَ اللَّهُ وَاسِعاً حَكِيماً.

از يك‌سو به آنها مژده غنا و بى‌نيازى به بركت فضل و كرمش مى‌دهد- و اين مناسب با توصيف خداوند به واسع است و از سوى ديگر طلاق را تشريع كرده، اجازه جدائى زن و مرد را در شرايط خاصى داده است- و اين مقتضاى حكيم بودن او است، چرا كه اگر در قانون خود- همچون قوانين ساختگى مسيحيت امروز- طلاق را تشريع نمى‌كرد كار دو همسر در موارد ضرورت جدائى به بن‌بست مى‌كشيد، و آنها را در جهنّمى سوزان كه راه نجاتى از آن نبود گرفتار مى‌ساخت، و زمينه هرگونه انحراف اخلاقى و جنايات و تضييع حقوق دو طرف و فرزندان آنها مى‌شد.

نتيجه بحث‌

از مجموع آيات فوق، به خوبى استفاده مى‌شود كه حكمت خداوند كه يكى از شاخه‌هاى علم او است بيانگر اين حقيقت است كه عالم هستى در تمام ابعادش براساس نظم و حساب دقيق و قوانين موزون و منسجم برپا شده، و «افعال اللَّه» در تمام ابعادش، قرين با حكمت است، و اين همان چيزى است كه از آن گاهى به «نظام احسن» تعبير مى‌شود.

همين نظام احسن، در عالم تشريع و قانون‌گذارى و احكام شرع نيز پياده شده، و در تشريع اين قوانين و احكام، اسرار و فلسفه‌هايى وجود دارد، كه فقط