پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٨ - ١ و ٢ خداوند سميع و بصير است

اشاره‌

اوصاف خداوند چنانكه مى‌دانيم عين ذات او است و در نتيجه عين يكديگر است، و به تعبير روشن‌تر خداوند ذاتى است كه تمامش علم، و تمامش قدرت، و تمامش ازليّت و ابديّت است، يعنى در آنجا كمال مطلق بى‌نهايتى است كه همه اين معانى در آنجا جمع است.

بنابراين تفكيك صفات از زاويه ديد ما و از نگاه عقل ما است.

و به همين ترتيب گاه يكى از صفات او شاخه‌هاى بسيار فراوانى دارد كه اين شاخه‌ها نيز از زاويه ديد ما است از جمله سميع و بصير بودن خدا است كه دو وصف از اوصاف مشهور الهى است كه در قرآن مجيد ده‌ها بار روى آن تكيه شده است.

سميع اشاره به علم خداوند به مسموعات يعنى سخنان و گفتارها است، و بصير اشاره به علم او به مبصرات يعنى صحنه‌ها، اشخاص و اعمال و خلاصه ديدنى‌ها است.

اين الفاظ هنگامى كه در مورد انسان‌ها به كار مى‌رود تداعى دو وسيله مخصوص شنوائى و بينائى يعنى چشم و گوش مى‌كند؛ ولى مسلماً هنگامى كه درباره خداوند به كار مى‌رود از اين مفاهيم جدا و تجريد مى‌شود، و حقيقت علم‌