تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٠ - شرح آيات

آنچه بيش از هر چيز آدمى را به بردگى و بندگى ديگران مى‌كشاند، دوستى مال و فرزندان است، و چون خود را از پرستش آنها آزاد كند، به رستگارى رسيده است.

[٨٩] «إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ‌- مگر آن كه با دلى درست در برابر خدا حاضر شود.» چون قلب سالم باشد همه اندامها سالم و پاك است، و سلامت قلب نتيجه‌اى از پاك بودن آن از دوستى دنيا است، بدان جهت كه دوستى دنيا سر هر خطا و گناه است، كه پيامبر ما- صلّى اللَّه عليه و آله- از آن خبر داده است.

و در حديثى مأثور از امام صادق- عليه السلام- در تفسير اين آيه چنين آمده است

«مقصود قلبى است كه از دوستى دنيا خود را سالم نگاه داشته است». [٢١] [٩٠] و در آن روز بهشت چندان به پرهيزگاران نزديك مى‌شود كه عروس و داماد در شب زفاف به يكديگر پيوستگى پيدا مى‌كنند، و امّا آتش براى كفار به صورتى آشكار تجلّى پيدا مى‌كند و آگاه مى‌شوند كه در آن فرو افكنده خواهند شد.

«وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ‌- و بهشت به پرهيزگاران نزديك مى‌شود.» [٩١] «وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغاوِينَ‌- و دوزخ براى گمراهان آشكار مى‌شود.» يعنى كسانى كه گمراه شدند و پس از علم پيدا كردن هم بر گمراهى باقى ماندند.

[٩٢] وحى پيوستگيهاى اجتماعى فاسد را كه به صورت قفلها و بيماريهايى براى قلب درمى‌آيد، و سلامت آن را تباه مى‌كند، مى‌شكافد و قفلها را مى‌گشايد، و براى آن كه علاقه‌هاى ميان خودمان را به نيكوترين وجه تنظيم كنيم، ناگزير بايد روز قيامت را مقياس قرار دهيم و از خود بپرسيم كه: آيا از اين علاقه‌