تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٩ - رهنمودهايى از آيات

/ ١٥٠

هدايت و مژده براى مؤمنان‌

رهنمودهايى از آيات

محور درسهاى سوره نمل- همچون سوره شعراء- رسالتهاى الاهى و خصايص و ويژگيهاى آنها، و بنا بر اين گواهيهاى فطرى و وجدانى گواه بر صدق و راست بودن آنها است.

سوره با اشاره كردن به قرآن حكمت‌آميز آغاز مى‌شود، و آن كتابى است كه تنها اشاره كردن به واقعيت علمى و شناخت حقيقت آن براى ما كفايت مى‌كند، بدان سبب كه براى دريافت حقايق آشكار جهانى- كه هواهاى نفسانى و غفلت ما را از آنها غافل كرده است- نيازى بيش از اين اشاره ضرورت ندارد، زيرا كه عقل و و جدان و فطرت، و در نتيجه انسان با افزارهاى فهمى كه در اختيار دارد، و با وسايل دست يافتن به معرفت، آن كس است كه شايسته شناخت و دست يافتن به حقايق است، و راهنما و ياد آورند. و بيم دهنده براى او چيزى جز ابلاغ و يادآورى نيست: «فَذَكِّرْ إِنَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ، لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ- پس (اى پيغمبر!) تو يادآور باش و برايشان مسيطر و مستولى نيستى» و بسيارى از سوره‌هاى/ ١٥١ قرآن حكيم براى اشاره به خود قرآن به همين گونه آغاز مى‌شود.

در قرآن آيه‌ها و تشريعها و مقرراتى وجود دارد، و آن از طريق علامتها و اشاره‌ها ما را به خدا راهنمايى مى‌كند، و به نامهاى نيكوى او، و به سنّتهاى جهانى و جز آن كه خدا آنها را در زندگى به جريان انداخته است، و از سوى ديگر دستورها و اوامر ثابت و قوانين مستمرى در حيات تشريعى انسان است.

در ابتدا قرآن از طريق بخشيدن آرزو و اميد و هدايت ما را به خدا راهنمايى‌