تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٧ - دروغگويان و شاعران

وحى خدا را ناديده مى‌گيرند، و از جمله اين گروهند: فيلسوفان يونان و پيروان ايشان كه براى معرفت حقايق جهان بر تصورهاى ايشان اعتماد مى‌كردند و نه بر علم و پيروى از يك پيشواى بر حق و واقعى.

عارفان و متصوفان و گروهى از متكلمان و بعضى از متفقهان از علماى بد دينى كه از هواهاى خود و مدافعان خويش پيروى مى‌كنند و قلمهاى خويش را مى‌فروشند. همه اينان و جز اينان از گروه شعرا محسوب مى‌شوند، و نصوص اسلامى پياپى در وصف آنان و بيزارى جستن از ايشان آمده است

١- «درباره كسانى اين آيه نازل شده است كه دين خدا را تغيير دادند و به مخالفت با امر او- عزّ و جلّ- برخاستند! آيا شاعرى را ديده‌اى كه كسى از او پيروى كند؟! مقصود كسانى است كه آراء و انديشه‌هاى خويش را جانشين دين كردند/ ١٣٧ و مردمان بدين گونه پيرو ايشان شدند». [٤٦] ٢- از امام باقر (ع) در تفسير اين آيه چنين آمده است

«آيا شاعرى را ديده‌اى كه كسى پيروى او كند؟! مقصود كسانى است كه در چيزى جز دين به تفقه پرداختند و در نتيجه گمراه شدند و ديگران را گمراه ساختند». [٤٧] ٣- و از امام صادق (ع) روايت شده است كه گفت

«آنان به تعلّم و تفقه چيزى جز علم پرداختند، پس گمراه شدند و ديگران را گمراه كردند». [٤٨] ٤- در حديثى ديگر از او (ع) آمده است كه گفت

«آنان داستان سرايانند». [٤٩] و از اين جا مى‌فهميم كه آن كسان كه شعر را براى دفاع از حق مى‌سرايند