تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٠ - ويژگيهاى پيامبر(ص)

[١٤٢] «إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صالِحٌ أَ لا تَتَّقُونَ‌- در آن هنگام كه برادرشان صالح به ايشان گفت كه: چرا از خدا نمى‌ترسيد و پرهيزگار نمى‌شويد؟» تقوى در اين جا به معنى حذر كردن از عذابى است كه احتمال فرود آمدن به سبب فسادى كه در زمين كرده‌اند مى‌رود.

شايد تكرار كاربرد اين كلمه در سوره حاضر، هدفى جز كاشتن تخم تقوى در قلب آنان نبوده باشد، چه سياق رابطه‌اى ميان هلاك قوم بر اثر گناهانشان و كارهايى كه انجام مى‌دادند برقرار كرده است، و شايد ايمان خواننده قرآن- يعنى من و تو- به اين حقيقت افزايش يابد كه: جزا به دنبال عمل مى‌آيد، و در نتيجه عمل بد را هر اندازه هم كه كوچك باشد اختيار نكند، از آن جهت كه سنّت خدا در حقايق بزرگ و كوچك يكسان جريان دارد، پس آتش آتش است و كم و زياد آن داراى طبيعت واحد است.

[١٤٣] آن كس كه مردمان را به خدا دعوت مى‌كند، بايد از دو شرط برخوردار باشد: يكى رسالتى كه آن را تمام و كمال بفهمد، و ديگر امانتى كه آن را به خوبى حفظ كند.

«إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ‌- من براى شما فرستاده‌اى امين و قابل اعتمادم.» [١٤٤- ١٤٥] و بدين ترتيب زندگى روزانه به دو چيز انتظام پيدا مى‌كند كه يكى فهم و تفقه دين (رسالت) و ملتزم بودن به آن است، و ديگرى داشتن عدالت شرعى (امانت).

/ ٩٩ و مسئوليت مردمان در برابر رسالت ترس از خدا و پرهيزگارى است، و در برابر حامل رسالت فرمانبردارى از او.

«فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ* وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى‌ رَبِّ الْعالَمِينَ‌- پس از خدا بترسيد و از من فرمانبردارى كنيد* و براى اين كار از شما هيچ مزدى نمى‌خواهم، چه مزد مرا پروردگار جهانيان مى‌دهد.» تأكيد خدا- سبحانه و تعالى- بر اين دو مفهوم «تقوى» و «اطاعت» و تكرار اين دو آيه در اين سوره براى ما آشكار مى‌سازد كه از صفات فرستادگان آن‌