تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٤ - شرح آيات

خواهند داشت كه در دنيا زمين او را در خود فرو برد و در آخرت از گروه زيانكاران خواهد بود.

شرح آيات

وَ لا يُسْئَلُ عَنْ ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ‌ [٧٨] هنگامى كه مؤمنان قوم موسى قارون را نصيحت كردند كه به مال خويش شاد نگردد و به وسيله آن در راه اهداف حقيقيش بكوشد و آن عبارت از اين است كه دنيا را ابزارى در راه آخرت قرار دهد نه هدفى مستقل.

«قالَ إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى‌ عِلْمٍ عِنْدِي‌- گفت كه: آن (مال) از طريق دانشى كه در نزد من است به من رسيده است.» اين نتيجه تلاش خود من است و بنا بر اين ضرورى نيست كه در راه خدا به ديگران بخشيده شود، بدان جهت كه از جانب او به من نرسيده است، و بدين گونه براى غيب در دست يافتن خودش به ثروت هيچ سهمى قائل نبود، بلكه غيب را تواناى بر آن نمى‌ديد كه او و ثروتش را با هم نابود كند؛ پس طغيان كرد و به آنچه به او داده شده بود مغرور شد، و نفس فشرده و تنگ او را دوستى مال فرو پوشاند، و او را از ديگر/ ٣٧٩ كمالات معنوى محروم ساخت، و حتى از آينده نيز بى خبر و در پرده ماند، و هيچ احتمال از دست رفتن ثروتش بر خاطر او نمى‌گذشت، و همچنين هلاك خودش با آن، و حتى از رؤيت ديگر نعمتهاى خدا كه به او مى‌رسيد و اثرى از ثروت نداشت محروم ماند.

قرآن به بحث درباره اين روحيه بيمار مى‌پردازد و افق بحث را گسترش مى‌دهد و از طريق آن به تاريخ نظر مى‌كند و مى‌پرسد كه: كجايند آن كسان كه مالك نيرو و ثروت بودند؟! و مى‌گويد

«أَ وَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهِ مِنَ الْقُرُونِ مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً- آيا نمى‌دانست كه خدا قرنها پيش از او كسى را هلاك كرده است كه از او