تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٨ - ويژگيهاى اخلاقى مهاجر

«أَوْ جَذْوَةٍ مِنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ‌- يا پاره آتشى كه شايد از آن گرم شويد.» [٣٠] اين دورترين جايى بود كه انديشه موسى در هنگام ديدن آتش به آن رسيده بود، ولى در درون خود انديشه‌اى بزرگتر از همه اينها داشت، و آن آزاد كردن ملت خود و رهنمايى آنان به جانب يگانه شناختن خدا و پرستيدن او به صورتى بود كه از پرستشهاى ساختگى و باطل به دور باشد، و اگر در اين راه به نتيجه‌اى مى‌رسيد، همه چيز را جز اين انديشه فراموش مى‌كرد.

«فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى‌ إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ‌- پس چون به آنجا رسيد، از كنار وادى ايمن در بقعه مباركه، ندايى از درخت به او رسيد كه: اى موسى! من خداى پروردگار جهانيانم،» و غرق در اين نزديكى الاهى، خدا به او فرمان داد كه همه دلبستگيهاى ديگر را از خود دور كند و همسرش و مالش و چارپايانش را از ياد ببرد، بدان سبب كه پروردگار خود را يافته است، و در اين جا نكته مهمى است كه با مجاهدان بيش از ديگران ارتباط پيدا مى‌كند و آن چنين است: آنان بايد به نصرت و يارى خدا اطمينان داشته باشند، و اين براى هيچ كس جز با كوشش و جهاد ميسر نمى‌شود: «وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ‌- و كسانى كه در راه ما بكوشند، راههاى خود را به آنان نشان مى‌دهيم، و خدا با نيكوكاران است». [١٤] در اين باره انديشه‌اى در تفسير امام صادق (ع) از اين آيه وجود دارد. چه مى‌گويد

/ ٣٠٦ «براى آنچه به آن اميد ندارى، اميدوارتر از آن باش كه به آن اميدوارى، و موسى بن عمران براى آن رفت كه آتشى براى همسر خويش بياورد، و در حالى به‌