تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٢ - شرح آيات

اولا: زيرا كه شناخت خدا در شناخت حقايق ديگر و مخصوصا در زمينه رسالت سهيم مى‌شود.

/ ٢١٧ ثانيا: بدان جهت كه كتاب آفريدگان نسخه صامتى از كتاب ناطق خدا است كه بر فرستادگان او نازل شده است.

شايد قرآن در هر سياق به آن آيت و نشانه طبيعى اشاره داشته باشد كه همان نامها را كه آيات خدا بيان مى‌كند به ياد مى‌آورد.

«أَمَّنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ أَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَنْبَتْنا بِهِ حَدائِقَ ذاتَ بَهْجَةٍ ما كانَ لَكُمْ أَنْ تُنْبِتُوا شَجَرَها أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ يَعْدِلُونَ‌- آيا آن كس كه آسمانها و زمين را آفريد، و از آسمان براى شما آبى فرو فرستاد كه با آن باغهاى خوش منظر و خرم را رويانيديم و روياندن درخت آن از عهده شما بيرون بود (شايسته است) كه با او خداى ديگرى بوده باشد؟، و (آنان كه چنين شريكى را براى خدا قائل مى‌شوند) آن كسانند كه از راه راست عدول كرده و از آن منحرف شده‌اند.» پاسخ گفتن به اين گونه پرسشها همه ما را به سوى خدا هدايت مى‌كند، ولى افراد بشر بسيار از حق، بدان جهت كه مخالف با هوا و هوسهاى ايشان است، دورى مى‌گزينند.

[٦١] «أَمَّنْ جَعَلَ الْأَرْضَ قَراراً- آيا آن كس كه زمين را قرارگاه (انسان) قرار داد.» از طريق قوه جاذبه كه اگر آن نبود در فضاى بيكران شناور مى‌شديم.

وَ جَعَلَ خِلالَها أَنْهاراً- و در جايجاى آن نهرها به وجود آورد.» كه انسان از آنها بهره‌مند مى‌شود و تمدن با آنها قوام و دوام پيدا مى‌كند.

«وَ جَعَلَ لَها رَواسِيَ‌- و براى آن لنگرهايى قرار دارد.» مقصود كوه‌ها است كه وظيفه آنها حفظ توازن زمين است.

«وَ جَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حاجِزاً- و ميان دو دريا سدّى آفريد.» چه آبهايى كه از كوه‌ها سرازير مى‌شود و شيرين و گوارا است، و در نزديكى‌