تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٨ - و ربك يختار

رحمت خدا كمتر نيست دل نبنديم، به همان گونه كه باقى ماندن عقده گناه در نفس انسان به صلاح او است، از آن روى كه او را به عمل و تلاش بيشتر در راه خدا برمى‌انگيزد به اين اميد كه خرسندى او را عزّ و جلّ از اين راه فراهم آورد.

و ربّك يختار

[٦٨] «وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ- و پروردگار تو است كه هر چه را بخواهد مى‌آفريند و برمى‌گزيند، و آنان را اختيار و گزينشى نيست.»/ ٣٦١ فطرت و عقل آدمى او را به اين امر هدايت مى‌كند كه مالك هر چيز آن كس است كه حق تصرف در آن را دارد، و مالك آفريدگان كسى است كه به سبب آفريننده آنها بودن حق تصرف در آنان را دارد، و چون جزئى از آفريدگان است، پس بايد منتظر اجازه خدا براى پيروى از رهبرى باشد كه او سبحانه و تعالى برگزيده است، و بنا بر اين- از لحاظ وجدانى- اين امر پسنديده نيست كه خدا مرا بيافريند، و من به جاى او براى خودم رهبرى سالم و ولايت ضرورى را انتخاب و اختيار كنم.

امام صادق (ع) در تفسير اين آيه گفته است

«خداى عزّ و جلّ امام را برمى‌گزيند، و آنان را حق گزينش نيست». [٢٤] در اصول كافى از امام رضا (ع) در فضيلت و صفات امام آمده است كه گفت

«به كار سختى دست زدند، و دروغى گفتند، و سخت گمراه شدند، و در حيرت افتادند در آن هنگام كه با داشتن بصيرت امام را ترك كردند: «زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ وَ كانُوا مُسْتَبْصِرِينَ‌- شيطان اعمال ايشان را آراست و آنان را از راه (راست) بازداشت در حالى كه بصيرت و بينايى داشتند»،