تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٣ - شرح آيات

كفران نعمت آن را به صورت نقمتى براى صاحب آن درمى‌آورد؛ و شكر در بهره‌ور شدن از نعمت در ضمن حدود مشروع و براى هدفهاى نيك است، و قارون كاملا بر عكس اين روش عمل مى‌كرد، چه خدا گنجهايى به او عطا كرد كه مجموعه كليدهاى آن را زورمندان به سختى مى‌توانستند جا به جا كنند، ولى به جاى اين كه از آنها به صورت مشروع بهره‌بردارى كند، در صورتى كه از قوم مستضعفى بود، نسبت به آن ثروت و پروردگار آن، چنان كه در درس آينده خواهد آمد، كفران ورزيد و كافر شد، ولى پرسش كه پيش مى‌آيد آن است كه: سخن گفتن درباره قارون، در آن هنگام كه از پيشوايى و امامت سخن مى‌رود، با موضوع بحث چه مناسبتى دارد؟

پاسخ: انحراف بشرى از رهبرى صحيح، به سبب فشار/ ٣٦٧ يكى از دو نيرو صورت مى‌گيرد

يكى نيروى ايجاد هراس و شمشير است، و ديگرى نيروى مال و ثروت، و در آن هنگام كه فرعون نمودارى از نيروى نخستين به شمار مى‌رفت، قارون نمونه‌اى از نيروى دوم محسوب مى‌شد، و خدا كه مثالهايى درباره اين گونه امور براى ما مى‌آورد، براى آن است كه حجت را بر ما تمام كند، و بى‌جهت در پيرامون صاحب ثروت به خاطر مالش، و در اطراف صاحب حكم و فرمان براى قوت و نيرويش جمع نشويم.

شرح آيات

[٧١] هيچ كس منكر آن نيست كه آن كه با نور خود زمين و آنچه را كه در آن است روشن ساخته، خدا است، و همه كس مى‌داند كه خدا براى پرستيدن شايسته‌تر از كسى است كه نه سود و زيانى دارد، و نه نور و هدايتى، از جباران و گردنكشان و مترفان.

آرى ... همه مردم اين حقيقت را مى‌دانند، ولى در آن تعقل نمى‌كنند و نمى‌انديشند، و آنان را مى‌بينى كه به دنبال طاغيان و تبهكاران، به طمع ثروت يا به‌