هدف پيش از آن متفاوت است، و هدف كلى از يادآورى داستانها پراكندن روح ايمان در ما از راه گفتگو و مبارزه درگير شده ميان پيامبران و مردمان جاهل و نادان قوم ايشان است، و تكرار خود اين انديشه يادآورى ديگرى است، بدان سبب كه غفلت انسان و شهوتهاى او پيوسته او را از حقيقت در زمانى پس از زمان ديگر دور مى‌كند، و هنگامى كه انسان تذكر به امرى پيدا نكند، از آن غافل مى‌ماند و در نتيجه حجاب شهوتها بر او هجوم مى‌آورد و عقل او را مى‌پوشاند و به همين سبب پيوسته نيازمند تذكره و يادآورى است.

نماز آدمى را از كارهاى زشت و منكر دور مى‌كند، و انسان به يك نماز در شبانه روز بسنده نمى‌كند، و بر او واجب است كه در هر روز پنج بار نماز بگزارد تا آثار شهوتها محو شود،/ ٢٠١ و شهوتهاى تازه در معرض حمله قرار گيرد، و قلب او از آثار آنها پاك شود ... و بدين گونه شخص پيوسته با نماز خود در حال جنگ با شهوتها و بديها است تا عملش به پايان برسد و رفتارش به خوشى خاتمه پيدا كند.

در هر جا كه قرآن ما را به ياد خداوند سبحانه و تعالى و رسالتهاى او مى‌اندازد، و از مبارزه ابدى ميان حق و باطل سخن مى‌گويد، و از معارضه رساليان و جاهلان ياد مى‌كند، اوضاع و احوال براى خود را به فراموشى زدن درباره اين مبارزه ما را در معرض فشار قرار مى‌دهد، و ما را به سوى غفلت از آنچه در جانهاى ما و در محيط اجتماعى از مبارزه ميان كفر و ايمان مى‌گذرد مى‌كشد، و تكرار داستانهاى فرستادگان خدا در قرآن نيز براى يادآورى از همين امر است.

اما هدف خاص از تكرار داستانهاى قرآنى، تفاوت گذاشتن ميان نور الاهى فرود آمده از جانب خدا به اسم رسالت است با فرهنگ زمينى فرو رفته در باتلاق شهوتها و هوا و هوسها، و ميان اين دو فرهنگ فرق بسيار است، و قرآن كريم اين اختلاف را از راه تمايز ميان كسى كه حامل اين نور الاهى و ميان كسى كه تأثير پذير از فرهنگ زمين است بيان مى‌كند، و در آن حال كه شعرا را ملاحظه مى‌كنيم كه در هر وادى سرگردانند، و چيزهايى مى‌گويند كه به آنها عمل نمى‌كنند، رفتار پيامبران را بر خلاف كارهاى شعرا مى‌بينيم كه مسئوليت را تحمل مى‌كنند و به‌