و در اين سوره نيز سياق قرآن تأكيد كردن و آوردن توضيحى براى همان هدف است، تا بر ما معلوم شود كه فرستادگان خدا بر حقند، ولى هنگامى درباره اين ايستادگى تأكيد مى‌كند كه پيغمبرى در برابر وسايل فريب مادى و فشارهاى مختلف مقاومت نشان داده است، و به همين جهت بوده است كه سليمان (ع) را مى‌بينيم كه در برابر فريبهاى مادى و سلطه جويى براى فرمانروايى سخت مى‌ايستد، و حتى بر حدود و حقوق مورچگان نيز تعدى و تجاوز را مجاز نمى‌شمارد، و از طرف ديگر صالح پيغمبر (ع) را مشاهده مى‌كنيم كه بر قوم ثمود به پيغمبرى مبعوث شد و از فشار و تهديد نهراسيد، و به همين جهت قوم وى براى كشتن وى كه از خودشان بود با هم به مشورت پرداختند، و چون كشتن فرد در مقررات زندگى سرزمينشان چنين اجازه‌اى را به ايشان نمى‌داد، چنان قرار گذاشتند تا از هر قبيله‌اى از قبايل نهگانه ايشان يك نفر در اين قتل دسته جمعى شريك شود و بر طبق برنامه معينى در شهر حجر واقع ميان شامات و حجاز او را به قتل برسانند و همگى منكر آن شوند تا بدين ترتيب قصاص خون او در ميان قبايل از ميان برود و بدين گونه همه/ ٢٠٢ مردم شهر در قتل او سهيم باشند و از شر قصاص نيز در امان بمانند.

در شبى كه قرار كشتن صالح را با يكديگر مى‌گذاشتند، خدا به صالح (ع) فرمان داد كه از آن شهر خارج شود، و چون او از شهر بيرون رفت، عذاب سختى بر آن نازل شد و همه مردم آن شهر را هلاك كرد؛ و داستان اين شركت در قتل همگانى تبانى مردم مكه را براى كشتن پيامبر ما (ص) در شب هجرت او بود و خفتن على بن ابى طالب در بستر او به ياد ما مى‌آورد كه به سبب هجرت پيغمبر (ص) از مكه به مدينه بى نتيجه ماند.

اين داستان داستان مبارزه و چالش است، و اين دو صفت از نشانه‌هاى رسالت الاهى است، و به همين جهت است كه فرستادگان خدا به چالش مى‌پردازند و در مقابل فشارها ايستادگى مى‌نمايند و در معرض ناراحتيها قرار مى‌گيرند، چه آنان در آن مى‌كوشند كه از فساد جلوگيرى و ريشه‌هاى آن را قطع كنند، و از اين جا بر ما