تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٩ - شرح آيات

شده است: رسالتهاى خدا بدان سبب نازل شده است تا دلهاى مردمان از چرك و پليدى استكبار و فساد پاك شود، و همه جاى اجتماع از مستكبران و تبهكاران تهى بماند، و چنين بود كه چون فرعون در زمين به خود بزرگ بينى و استكبار پرداخت، در آن هنگام كه موسى (ع) با رسالتها و آيات خدا مبعوث شد، و سپس فرعون و سپاهيان او در دريا غرق شدند، و در آن هنگام كه قارون نسبت به همشهريانش به ستمگرى پرداخت و در زمين تباهى كرد، خدا به دعاى موسى (ع) او و خانه‌اش را در زمين فرو برد.

فرعون مثالى آشكار براى استكبار بود، و قارون نمونه‌اى براى فساد و تبهكارى.

هنگامى كه خدا به آنان مثل مى‌زند، از آن روى است كه آشكارترين مصداقها را براى مثل زدن انتخاب مى‌كنند كه تأثير و انگيزش شديدتر دارد، و عبرت گرفتن از اين مثالها براى هر كس كه همانند آنان است، بر نسبت وجود داشتن صفات آنان در وجود او است.

قلبى كه هوس علوّ و برترى در زمين دارد، حاوى فرعونى كوچك است، و قلبى كه هوا و هوس فساد در آن است، در ذات خود حامل قارونى به اندازه اين فساد، و در حديث آمده است كه

«خوشا به حال كسى كه سر به فرمان موساى تقواى خويش دارد، و نسبت به فرعون هواى خويش نافرمان است».

به همان گونه كه آتش به اندازه حدّ خود چيزهاى پيرامونش را مى‌سوزاند، انحراف به اندازه خود اثر مى‌كند، و نمى‌توان/ ٣٨٤ منكر طبيعت سوزندگى در آتش شد حتى اگر به اندازه يك آتشگيرانه باشد، و به همين گونه روا نيست كه خطر استكبار و فساد را ناچيز و سبك بشماريم، حتى اگر به اندازه ذره‌اى بوده باشد، و دنيا سراى آزمايش و پالايش است، و ناگزير بايد قلب از آثار تكبر و فساد پاك شود تا صاحب آن شايستگى ورود به بهشت را پيدا كند كه مهمانخانه و جايگاه اكرام خدا و آرامگاه دوستان و اولياى او است.