تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٠ - شرح آيات

«تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ‌- و آن دار آخرتى است كه مخصوص كسانى قرار داده‌ايم كه خواستار بلندى و برترى در زمين نيستند.» امّا طاغيان و دوستداران ايشان خانه و سراى ديگرى دارند و به سوى آتش رانده مى‌شوند كه بد سرانجام و سرنوشتى است.

چه آزمايش دشوارى است كه صاحبان حكومت و سياست در معرض آن قرار مى‌گيرند، و پروردگار از آنان مى‌خواهد كه از روى قلبهاى خويش پوشش تكبّر را كنار زنند، و براى مردم و با مردم زندگى كنند، و در تراز ناكامان از ميان مردم خود را قرار دهند، و در كجا مى‌توانيم اين گونه كسان را پيدا كنيم؟! آرى، چنين كسى امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب (ع) بود كه راذان از او چنين روايت كرده است

«در آن هنگام كه والى و فرمانروا بود، در بازارها به راه مى‌افتاد و گمراه را راهنمايى مى‌كرد، و به يارى ضعيف مى‌پرداخت، دبر بقالان و فروشندگان مى‌گذشت و در برابر آنان قرآن را مى‌گشود و اين آيه را تلاوت مى‌كرد و مى‌گفت كه

اين آيه درباره اهل عدل و تواضع از واليان نازل شده است، و اهل قدرت از ديگر مردمان». [٤١] هر كس بدون شايستگى در هر زمينه طالب رياست و سرورى شود، هر چند رهبرى يك حزب يا يك جمعيت، و حتى رياست قبيله يا خانواده خود را داشته باشد، مشمول اين آيه است.

امام على (ع) در توصيف كسانى كه در دوره خودش به شكافتن عصاى امت مى‌پرداختند و در آن تفرقه و پراكندگى به وجود مى‌آوردند، گفته است

/ ٣٨٥ «و چون من به كار برخاستم، گروهى قرار را شكستند، و گروهى از دين خارج شدند، و ديگران نسبت به من فسق و نافرمانى را پيشه كردند، چنان كه‌