تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٢ - شرح آيات

«وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ‌- و بر خداى توانا و مهربان توكل كن.» توكل بر خدا اساس تدبير اصحاب رسالت است، و هر چه ايمان ايشان به رسالتى كه بر عهده دارند ژرفتر باشد، در مقابل توكل ايشان بر خدا در تدبيرهاى خود نصيب بيشترى عايد آنان خواهد شد.

آشكار است كه دو نام «العزيز الرّحيم» در آغاز سوره آمده و پس از آن بعد از هر داستان از زندگى پيامبران تكرار شده است.

/ ١٣٢ [٢١٨] در آن هنگام كه موسى (ع) در آغاز وحى شماره دشواريهاى ملاقاتش را با فرعون برشمرد، پاسخى آشكار از پروردگار خويش دريافت كرد، و چون فرعون و سپاهيانش هنگام خروج موسى و بنى اسراييل در پى او روانه شدند، اينان گفتند كه «به ما رسيدند» و جواب نيرومندانه رسيد و موسى به ايشان گفت

«كَلَّا إِنَّ مَعِي رَبِّي سَيَهْدِينِ‌- هرگز چنين نيست و پروردگارم با من است و مرا هدايت خواهد كرد».

و در اين جا هنگامى كه خدا به رسولش فرمان داد تا بر عزيز رحيم متوكل باشد، به او خبر داد كه از وى محافظت خواهد كرد، ملاحظه مى‌كنيم كه او شب هنگام براى گزاردن نماز و عرض بندگى به خداى از بستر خويش برمى‌خيزد، و در آن هنگام كه به انجام دادن وظايف رسالت خويش مى‌پردازد نيز اين توكل و اعتماد مطلق به پروردگار را از ياد نمى‌برد.

«الَّذِي يَراكَ حِينَ تَقُومُ‌- كه تو را در آن هنگام كه برپا مى‌ايستى مى‌بيند.» [٢١٩] و نيز در آن هنگام كه براى اقامه نماز چنين مى‌كنى.

«وَ تَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ‌- و آمد و شدت را در ميان سجده كنندگان.» در حديثى مأثور از امام باقر- عليه السلام- در تفسير اين آيه آمده است

«در صلبهاى پيامبران صلوات اللَّه عليهم». [٤٠]