تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢١٠ - شرح آيات

علم غيب تنها چيزى نيست كه انسان از آينده مى‌داند، بلكه معرفت چيزها به صورت ذاتى آنها نيز چنين است، و امام امير المؤمنين (ع) خبرهايى از آينده داده است كه بعضى آن را علم غيب دانسته‌اند، ولى از خود تمايز علم غيب را از شناخت حوادث آينده به وضوح/ ٢٢٥ براى مرد كلبى كه چنين تصورى داشته، بدين گونه بيان كرده است

«اى برادر كلبى! اين علم غيب نيست، بلكه تعليم گرفتن از صاحب علم است؛ و علم غيب علم ساعت است كه خدا آن را بدين گونه توصيف كرده است

«إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَ يَعْلَمُ ما فِي الْأَرْحامِ وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ ما ذا تَكْسِبُ غَداً وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ ... الآية- علم غيب در نزد خدا است و او است كه باران را فرو مى‌فرستد و مى‌داند كه در زهدانها چيست، و هيچ كس نمى‌داند كه فردا چه به دست خواهد آورد و هيچ كس نمى‌داند كه در كدام سرزمينى از دنيا خواهد رفت ...» پس خدا است كه از نر يا ماده بودن، و زشت يا زيبا بودن، و بخشنده يا بخيل، و بدبخت يا خوشبخت بودن كودكى كه در رحم مادر است آگاهى دارد، و مى‌داند كه چه كس هيزم دوزخ خواهد بود، و چه كس در بهشت همنشين پيامبران، پس اين است علم غيبى كه جز خدا كسى آن را نمى‌داند، و جز آن چيزهايى است كه علم آن را خدا به پيامبرش آموخته و من از او فراگرفته‌ام، و در حق من دعا كرد كه سينه‌ام آن را فهم كند. [٢٤] «قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ وَ ما يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ‌- بگو كه: از كسانى كه در آسمانها و زمين‌اند، هيچ كس از غيب علم ندارد مگر خدا، و نمى‌دانند كه چه وقت (از گورها) برانگيخته خواهند شد.» حتى مختصر شعور و آگاهى از آن ندارند كه چه وقت براى رسيدگى به حسابهاشان از گورها برمى‌خيزند.

[٦٦] «بَلِ ادَّارَكَ عِلْمُهُمْ فِي الْآخِرَةِ- بلكه علم ايشان (در دنيا) پايان‌