تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٧ - شرح آيات

ايمان آورد؟! چنان مى‌نمايد كه شعيب (ع) آنان را از عذاب خدا ترسانده است، مگر او پيش از رسيدن عذاب آشكار بيم دهنده آنان نبوده است؟! [١٨٨] «قالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِما تَعْمَلُونَ‌- گفت: پروردگارم از آنچه شما مى‌كنيد آگاهتر است.» از خداى خود خواستار عذاب براى ايشان نشد، بلكه امر ايشان را به او سبحانه و تعالى واگذاشت كه او به آنچه شايسته‌تر است آگاهى بيشتر دارد، اگر خواهد راهنماييشان مى‌كند، و اگر خواهد عذابشان مى‌دهد.

/ ١١٦ [١٨٩] «فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ إِنَّهُ كانَ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌- پس او را تكذيب كردند و به عذاب روز ظلّه (سايه‌بان، ابر) گرفتار شدند كه عذاب روزى بزرگ بود.» پس چون رسول خود را تكذيب كردند، خدا آنان را گرفتار عذاب روز ظلّة ساخت كه در آن گرفتار گرمايى سخت شدند كه مدت شش روز ادامه يافت و گروه كثيرى از ايشان مردند، و ايكه‌ها و باغها نتوانست دردى از ايشان دوا كند، پس چون روز هفتم فرا رسيد، خداوند متعال بر ايشان ابرى روانه كرد كه سايه بر سرشان مى‌افكند و به همين سبب به هر سو كه ابر حركت مى‌كرد آنان نيز روانه مى‌شدند، و چون به وسط صحرا رسيدند، خداوند از آن ابر صاعقه‌اى بر ايشان فرو فرستاد و همگى هلاك شدند. آرى، هر گاه كه مردمان مرتكب گناهى شوند، خداوند بلايى متناسب با آن گناه بر ايشان نازل مى‌كند، و ظاهرا عذاب اصحاب الأيكة نيز متناسب با گناهشان بود، چه گرفتار فريب ابر شدند، به همان گونه كه يكديگر را در ترازو فريب مى‌دادند و كمفروشى مى‌كردند.

[١٩٠] «إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ‌- هر آينه در اين آيتى است، و بيشترين ايشان مؤمن نبودند.» هر انحراف در قوم و ملتى نوع معينى از عذاب در پى دارد، و هر انحرافى در گذشته را مشابهى در زمان حاضر ديده مى‌شود، و هر عذاب آيت و نشانه است براى‌