تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٩ - شرح آيات

گناه كرده‌اند، از جانب چهره‌هاشان در آتش افكنده خواهند شد.»/ ٢٤٥ اين سرنوشت ستمى از جانب خدا نيست، بلكه نتيجه كردار خود ايشان است، و به همين جهت، در آن حال كه عذاب را مى‌چشند، ندايى به ايشان مى‌رسد و تأكيد مى‌كند كه اين جزاى عادلانه اعمال خودشان است.

«هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ‌- آيا جزاى شما مى‌تواند جز آن باشد كه انجام داده‌ايد؟» [٩١] سپس پروردگار ما- سبحانه و تعالى- از نعمتى ياد مى‌كند كه آنان در آن غوطه‌ور بودند، و خود وى آن را به ايشان ارزانى داشته بود، و آن نعمت امنيت موجود در حرم مكه است، و سپس (پيامبر) مى‌گويد

«إِنَّما أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ رَبَّ هذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِي حَرَّمَها- فرمان يافتم كه پروردگار اين شهرى كه (جنگ در آن) را حرام دانسته است بپرستم.» و بتانى در آن وجود ندارد.

«وَ لَهُ كُلُّ شَيْ‌ءٍ- و همه چيز از آن او است.» پس تنها پرودگار شهر نيست، بلكه پروردگار همه چيز است.

«وَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُسْلِمِينَ‌- و فرمان يافتم كه از مسلمانان باشم.» از نشانيهاى رسول و آيات او و همچنين از مهمترين كارهاى واجب او آن است كه ارزشهايى را آورده است درباره خود مورد تطبيق قرار دهد و سپس مردمان را به آن فرمان دهد.

[٩٢] به همان گونه كه از مسئوليتهاى رسول تبليغ رسالت است به مردم به كاملترين صورت، و اما اين كه پس از آن چه خواهد شد و اين كه مردمان به آن هدايت خواهند يافت يا به باقى ماندن در گمراهى ادامه خواهند داد، كارى است كه به او مربوط نمى‌شود.

«وَ أَنْ أَتْلُوَا الْقُرْآنَ فَمَنِ اهْتَدى‌ فَإِنَّما يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَقُلْ إِنَّما أَنَا مِنَ الْمُنْذِرِينَ‌- و اين كه قرآن بخوانم، پس هر كه راه يابد و هدايت شود، به سود خود راه يافته است، و درباره هر كه گمراه شود، بگو كه: من از