تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٠ - فعلموا أن الحق لله

«وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا- و بهره خودت را از دنيا فراموش مكن،» و اين آيه دليلى بر اين گونه تفسير است، و هر خطاى نگرشى كه دين را از دنيا جدا مى‌كند. چه امكان آن هست كه شخصى در كنار خانه بسيار گرانبهاى خويش مسجدى بنا كند. ولى امام على (ع) تفسير ديگرى براى اين آيه دارد كه سازگار با سياق آيات و روحيه‌اى حريص و آزمند است، كه قارون مترف و مفسد نمونه‌اى از آن بود؛ امام (ع) مى‌گويد

«تندرستى و قدرت و آسايش و جوانى و نشاط خود را فراموش مكن و با آنها خواستار آخرت باش». [٣٤] زيرا كه آنچه از دنيا باقى ماند جز آن چيزى نيست كه انسان آن را به آخرت روانه مى‌كند. سپس سياق درباره ضرورت احسان به مردم تأكيد مى‌كند، و احسان و نيكوكارى عبارت از بخشيدن مالى به ديگران علاوه بر حقوق مالى واجب شرعى است، و در اين شك نيست كه ثروت روى هم انباشته شده بدون احسان براى صاحب آن گوارا نخواهد بود، و لذتى كه شخص از احسان مى‌برد بسيار بيشتر از آن لذت جسمانى است كه از بيشتر مصرف كردن نعمتهاى دنيا مى‌برد، و علاوه بر اين احسان نقمت محرومان را بر صاحب ثروت مى‌مكد و آن را به نام نيك مبدل مى‌سازد، و در نزد خدا پاداشى بزرگ دارد، در صورتى كه آزمندى به فساد و استكبار در زمين مى‌انجامد.

«وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِي الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ/ ٣٧٤ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ‌- و نكويى كن به همان گونه كه خدا به تو نيكى كرده است، و به جستجوى فساد در زمين مباش كه خدا مفسدان را دوست نمى‌دارد.» شايد پايان آيه (٧٦) إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ‌ با اين آيه از آن لحاظ هماهنگى دارد كه غرور (فرخ) به پيدايش فساد در زمين مى‌انجامد.