تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٩ - فعلموا أن الحق لله

كه خود را بى نياز مى‌بيند». [٣١] «إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ‌- چه خدا شادان به غرور را دوست نمى‌دارد.» چه آنان خدا را فراموش مى‌كنند و خدا نيز آنان را به فراموشى مى‌سپارد، و چه بسيار كه اين فرح آنان را به مبارزه با خدا برمى‌انگيزد.

[٧٧] دنيا همچون شمشير دو دم است، كه يا اين صاحب آن را به آتش مى‌كشاند، و آن هنگامى است كه خود مال را هدف بداند، و يا اين كه او را وارد بهشت مى‌كند، در آن هنگام كه مال را مركبى براى پرداختن به اعمال نيك قرار دهد، پس ثروتمندى، در آن هنگام كه دارنده ثروت آن را در راه خدا به مصرف برساند، براى وى فضيلتى محسوب مى‌شود.

و امير المؤمنين (ع) درباره دنيا چنين گفته است

«هر كس كه به ميانجيگرى آن نگاه كند، صاحب بصيرت و بينش مى‌شود، و هر كس به آن نگاه كند، كورش مى‌سازد». [٣٢] «وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ- و در آنچه خدا به تو داده است خانه آخرت را جستجو كن.» با بيرون كردن حق خدا و حق نيازمندان از آن، و به مصرف رساندن مال در كارهاى صالح و شايسته همچون ساختن مساجد و كمك كردن به نهضتهاى اسلامى و اسلام از انسان نمى‌خواهد كه همه آنچه را كه در تصرف دارد در راه خدا خرج كند و دست خالى بماند، بلكه از او خواسته است كه در اين انفاق اعتدال را مراعات كند و در اين خصوص فرمان او چنين است:/ ٣٧٣ «وَ الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً- و كسانى كه در انفاق كردن نه اسراف و زياده روى مى‌كنند و نه سخت مى‌گيرند و ميان اين دو اندازه را نگاه مى‌دارند». [٣٣]