تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٥ - شرح آيات

نزد او مى‌آيند، با مهربانى به طرف آنان رفت و خواستار آن شد كه در خانه‌اش به مهمانى او درآيند، ولى قوم لوط تا اين خبر را شنيدند به سوى او شتافتند و خواستار پرداختن به عمل زشت خويش با مهمانان لوط شدند، پس سخت اندوهناك و دلتنگ شد و نمى‌دانست كه چه كند، ولى چون مهمانان حيرت لوط را ديدند، به او آرامش بخشيدند ...

«وَ قالُوا لا تَخَفْ وَ لا تَحْزَنْ‌- و گفتند كه: نترس و اندوهگين مباش.» براى آينده ترسى به خود راه مده، و بر گذشته اندوه مخور، چه ما فرستادگان آسمانى به سوى توايم ...

«إِنَّا مُنَجُّوكَ وَ أَهْلَكَ إِلَّا امْرَأَتَكَ كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ‌- ما تو را و كسانت را نجات خواهيم داد، مگر زنت را كه از بر جاى ماندگان (و هلاك شوندگان) است.» [٣٤] «إِنَّا مُنْزِلُونَ عَلى‌ أَهْلِ هذِهِ الْقَرْيَةِ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما/ ٤٥٠ كانُوا يَفْسُقُونَ‌- ما بر اهل اين شهر عذابى را از آسمان به سبب فسق و بى دينى ايشان نازل خواهيم كرد.» بايد متوجه تفاوت ميان «منزلين» با تخفيف زاء و «منزّلين» با تشديد آن باشيم، چه اولى از (أنزل) مشتق است كه به معنى نازل كردن يكباره است، در صورتى كه دومى مشتق از (نزّل) به معنى فرود آوردن خرده و خرده و تدريجى است، و ملائكه در اين جا لوط را از آن آگاه كردند كه عذاب آسمانى بر فاسقان (رجزا) يعنى يكباره نازل خواهد شد.

اما درباره اين كه عذاب چگونه نازل شد، ابو حمزه ثمالى داستان آن را در روايتى به تفصيل چنين بيان كرده است

از ابو جعفر- عليه السلام- روايت شده است كه گفت

«رسول خدا- صلّى اللَّه عليه و آله- از جبرييل پرسيد كه: چه چيز سبب هلاك قوم لوط شد؟ و او گفت: قوم لوط ساكنان شهرى بودند كه در آن خود را از بول و غايط پاك نمى‌ساختند، و پس از جنابت خود را شست و شو نمى‌كردند، بخيل‌