تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٤ - سوره النمل(٢٧) آيات ٤٥ تا ٥٣

بلقيس حقيقت را دريافت، و مه و غبارى كه عقل او را پوشانده بود وى را از ديدن حق و شناختن آن بازمى‌داشت كنار رفت، و به آن آغاز كرد كه با ديد ديگرى كه در آن جايى براى تكبر و خود بزرگ بينى وجود ندارد به زندگى نگاه كند.

چرا چنين دگرگونى كاملى براى او پيدا شد كه شباهت به لحظه اعتراف مجرمان پس از مدتى دراز زبانبازى و حيله‌گرى دارد؟

هنگامى كه آدمى به قضيه‌اى برمى‌خورد كه نسبت به آن نادان بوده است، اين قضيه عقل او را تحريك مى‌كند و به تأمل برمى‌انگيزد، پس به آن آغاز مى‌كند كه در انديشه‌ها و اعتقادهاى خود به تجديد نظر بپردازد، و بر اثر آن نظام فكرى وى كه بر آن متكى بود فرو مى‌ريزد، و عقل وى از بند غل و زنجيرهاى قديمى رها مى‌شود، و چندان به طرز تفكرى تازه ادامه مى‌دهد تا به حقيقت برسد ... جادوگران به موسى در آن هنگام كه از او شكست خوردند ايمان آوردند، و همين كيفيت براى بلقيس هنگام برخورد با حادثه‌اى كه سليمان براى او فراهم آورده بود نيز پيش آمد، و بر اثر آن نگرش خود را درباره زندگى تغيير داد و دريافت كه طرز ديد سابق او درست نبوده است، و بر خود گرفت/ ١٩٧ كه بر فكر صحيحى مستند بر ايمان به خدا متكى شود، پس پرستش بتها را ترك گفت و ايمان آورد و روى خود را متوجه به پروردگار جهانيان ساخت و به او تسليم شد.

/ ١٩٨

[سوره النمل (٢٧): آيات ٤٥ تا ٥٣]

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلى‌ ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ فَإِذا هُمْ فَرِيقانِ يَخْتَصِمُونَ (٤٥) قالَ يا قَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ لَوْ لا تَسْتَغْفِرُونَ اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (٤٦) قالُوا اطَّيَّرْنا بِكَ وَ بِمَنْ مَعَكَ قالَ طائِرُكُمْ عِنْدَ اللَّهِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُونَ (٤٧) وَ كانَ فِي الْمَدِينَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَ لا يُصْلِحُونَ (٤٨) قالُوا تَقاسَمُوا بِاللَّهِ لَنُبَيِّتَنَّهُ وَ أَهْلَهُ ثُمَّ لَنَقُولَنَّ لِوَلِيِّهِ ما شَهِدْنا مَهْلِكَ أَهْلِهِ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ (٤٩)

وَ مَكَرُوا مَكْراً وَ مَكَرْنا مَكْراً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ (٥٠) فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ مَكْرِهِمْ أَنَّا دَمَّرْناهُمْ وَ قَوْمَهُمْ أَجْمَعِينَ (٥١) فَتِلْكَ بُيُوتُهُمْ خاوِيَةً بِما ظَلَمُوا إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ (٥٢) وَ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ (٥٣)