تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٥ - شرح آيات

سازيم، و عذاب ايشان فرا رسد، آيا آن سالهاى تمتع و بهره‌مندى سودى براى ايشان خواهد داشت، و اگر هزار سال هم زندگى كنند، خدا آنان را از عذاب دور نخواهد كرد، و خدا به آنچه مى‌كند بصير است.

نوح (ع) سه هزار سال عمر كرد، و براى او كوخى جز آن ساخته نشد كه نيمى از بدن او را مى‌پوشانيد، پس عزراييل نزد او آمد و پرسيد: چرا براى خود خانه‌اى بنا نمى‌كنى كه همه بدنت را بپوشاند؟ گفت: كسى كه تو پيوسته در پى او مى‌آيى چگونه مى‌تواند بنايى براى خود بسازد؟! [٢٠٨] «وَ ما أَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَها مُنْذِرُونَ‌- و ما شهر و روستايى را هلاك نمى‌كنيم مگر آن كه بيم دهنده‌اى داشته باشد.» بدين گونه رحمت خدا به نيكوترين صورت آشكار مى‌شود، و خدا گفته است: «وَ ما كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا- و عذاب نمى‌كنيم مگر اين كه فرستاده‌اى (بر عذاب ديدگان) روانه كرده باشيم». [٣٦] [٢٠٩] «ذِكْرى‌ وَ ما كُنَّا ظالِمِينَ‌- تا يادآورى باشد، و ما ستمگر نيستيم.» در آنچه گفته شد، براى كسى كه قلب پاك داشته باشد، يا گوش فرا دارد و آگاه شود، يك يادآورى است، و در آن هنگام كه خدا عذابشان مى‌دهد، ديگر كسى نمى‌تواند بگويد كه خدا ستم كرده، چه پيش از آن براى ايشان رسولى فرستاده بوده است.

[٢١٠- ٢١١] جوهر انديشه‌اى كه خدا آن را وحى مى‌كند، از جوهر انديشه تلقين شده به توسط شيطان متفاوت است و با آن تناقض كلّى دارد، چه مصدر اين يك هوى و هوس است و مصدر آن يك نور خدا، اين يك گمراه مى‌كند و آن يك به هدايت مى‌انجامد، اين يك شهوات را برمى‌انگيزد و به فحشاء و منكر و ستمگرى فرمان مى‌دهد و آن يك به عدل و دادگرى، پس چگونه ممكن است كه‌