تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٤ - شرح آيات

است، و براى ستمگران تنها زيانشان را افزايش مى‌دهد»، [٣٤] در آيه‌اى ديگر مطلب بدين صورت بيان شده است: «وَ لَيَزِيدَنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْياناً وَ كُفْراً- و آنچه از پروردگارت بر تو نازل شده، براى بسيارى از آنان مايه افزودن بر طغيان و كفرشان مى‌شود» [٣٥]، و بدين گونه است كلمه‌اى كه آن را چنان به جريان مى‌اندازيم تا بنا بر سنتى ثابت جريان پيدا كند و از آن منحرف نشود! [٢٠١- ٢٠٢] پس طبيعت مجرمان چنان است كه به اين رسول عربى ايمان نمى‌آورند- صرف نظر از عجمى- و در اين جا مجرمان مى‌پرسند كه آيا براى ما فرصتى ديگر وجود دارد، و بنا بر اين «لا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّى يَرَوُا الْعَذابَ الْأَلِيمَ* فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ‌- به آن ايمان نمى‌آورند تا اين كه عذاب دردناك را ببينند* پس عذاب ناگهانى و بدون خبر داشتن ايشان فرا مى‌رسد.» [٢٠٣] «فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ‌- پس مى‌گويند كه: آيا به ما مهلت داده شده است؟» [٢٠٤] «أَ فَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ‌- آيا براى رسيدن به عذاب ما شتاب دارند؟» اما امروز آنان را مى‌بينى كه ايمان نمى‌آورند تا آن گاه كه عذاب به ايشان برسد و چنان است كه گويى براى رسيدن به عذاب شتاب مى‌ورزند.

[٢٠٥- ٢٠٧] «أَ فَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْناهُمْ سِنِينَ* ثُمَّ جاءَهُمْ ما كانُوا يُوعَدُونَ* ما أَغْنى‌ عَنْهُمْ ما كانُوا يُمَتَّعُونَ‌- آيا ديده‌اى كه اگر سالها آنان را كامروا گردانيم* و سپس آنچه به ايشان وعده شده است به ايشان برسد* آنچه آنان را بهره‌مند و كامروا كرده بود دردى از ايشان دوا نخواهد كرد.»/ ١٢٤ اگر عذاب ايشان را به تأخير بيندازيم، و سالها آنان را از زندگى بهره‌مند